... دل نوشت

mood

2011-10-28T21:25:00.007+02:00

A mood is a relatively long lasting emotional state - Wikipedia

Desperate for changing

Starving for truth

I'm closer to where I started

I'm chasing after you

I'm falling even more in love with you

Letting go of all i've held onto

I'm standing here until you make me move

I'm hanging by a moment here with you

Forgetting all I'm lacking

Completely incomplete

I'll take your invitation

You take all of me now

I'm falling even more in love with you

Letting go of all i've held onto

I'm standing here until you make me move

I'm hanging by a moment here with you

I'm living for the only thing I know

I'm running and not quite sure where to go

And I don't know what I'm diving into

There's nothing else to lose

There's nothing else to find

There's nothing in the world

That can change my mind

There's nothing else to

Desprate for changing

Starving for truth

I'm closer to where I started

I'm chasing after you

I'm falling even more in love with you

Letting go of all i've held onto

I'm standing here until you make me move

I'm hanging by a moment here with you

I'm living for the only thing I know

I'm running and not quite sure where to go

And I don't know what I'm diving into

Just hanging by a moment

Hanging by a moment

Hanging by a moment there with you

Lifehouse - Hanging by a moment

مات

2011-10-26T08:17:00.003+02:00

هر چه اولین شکست بزرگ زندگی‌ دیر تر اتفاق افتد، یا به عبارت دیگر، هر چه طول عمرِ زندگی‌ بی‌ شکست بیشتر شود، هراس و وحشت از شکست بیشتر شده و به تبع جنبه و ظرفیت شکست در فرد کاهش می‌یابد

انسان تا زمانی‌ زنده است که هنوز کور سوئی از رویاهایش در زندگی‌ باقی‌ مانده. زنده بودن، مجموعه ای از دست و پا زدن‌ها برای روح دادن به رویاهاست. کسی‌ که همهٔ رؤیا‌هایش را نقش بر آب میبیند، به نقطه‌ای رسیده است که به اصطلاح سیم آخر نامید میشود. آنجا که دیگر چیزی برای از دست دادن باقی‌ نمانده است. این نقطه شبیه حالت انسان ماتی‌ است که هیچ حرکتی‌ در جلوی چشمان کاملا بازش را نمی‌بیند. بی‌ تفاوتی‌ در حد مرگ... هاچمز

... شب پریشی

2011-10-10T09:33:00.006+02:00

مستاًصل و پریشان، دور خودم می‌چرخم. صدای تیک تیک ساعت، صدای تق و توق توی دیوار اتاق خواب و هر از گاهی صدای یه ماشین، کافیه تا ذهن پریشانم را کلافه کنن. برای چندمین بار از روی تخت بلند میشم و بی‌ هدف هال را تا آشپزخونه گز می‌کنم. لبه مبل می‌شینم و خیابون را تو نور نارنجی چراغ‌های شهر تماشا می‌کنم. آهنگی که ۲-۳ روزه بی‌ وقفه داره پخش می‌شه را دنبالش زمزمه می‌کنم. هیچ چیز مثل یه موسیقی‌ تکراری، یه جا تمام احساسات و خاطرات یه دوره را زنده نمی‌کنه. با خودم فکر می‌کنم که چقدر گریه و خنده، شادی و غصه، خوشبختی‌ و بیچارگی به هم نزدیکند. انگار که در هر روز ۴ فصل را زندگی‌ می‌کنم! با خودم زمزمه می‌کنم

شراب تلخ می‌خواهم که مرد افکن بود زورش . . . که تا یک دم بیاسایم ز دنیا و شرّ و شورش

:میرم دیوان حافظ را از تو اتاق میارم. در کمال نا امیدی تفعلی میزنم. حافظ هم دلش خوشه ها

... بر سر آنم که گر ز دست بر آید

رخوت

2011-10-02T02:52:00.004+02:00

با گذشت پاییز‌ها یکی‌ پس از دیگری، این فصل سرد پر رخوت هزار رنگ مستهجن، فهمیدم که میزان تنهائی‌ ثابت است و تنها از رنگی‌ به رنگ دیگر و از جنسی‌ به جنس دیگر تغییر می‌کند. سخت‌ترین نوع تنهائی‌، حضور در میان جمیعست پر مدعا که تو را به فرو خوردن حرف‌هایت و‌ا می‌دارند، تا آنجا که گلویت به اندازهٔ هندوانه‌ای باد خواهد کرد، نفس کشیدنت دردناک و فرو بردن آب دهان غیر ممکن میشود. نگاهت بی‌ سو و خالی‌، گویی در باتلاقی از ناامیدی فرو میروی که تو را منزوی کرده و چونان ساقهٔ قاصدکی که باد پر‌هایش را برده، لخت و بی‌ انگیزه باقی‌ میگذارد. این تنهٔ خشکیدهٔ موریانه خورده را تلنگری کافیست تا فرو بریزد و به نیستی‌ بپیوندد

سالها فکر می‌کردم از این فصل متنفرم، چون فصل بازگشایی مدارس است، اما امروز میبینم این سردی موذیانه من را منزجر کرده است

قبر

2011-05-17T15:26:00.009+02:00

هر کار می‌کردم تمرکز پیدا نمیکردم. در یک لحظه تصمیم گرفتم و بلند شدم که بروم. کامپیوتر را بستم، ژاکتم را برداشتم و زدم بیرون. سه‌ روز بود که باران بی‌ وقفه می‌بارید. ترجمه باران در این شهر لعنتی، چکه‌های نامنظم آب از نور گیر حمام در کاسه روحی‌ بود. جلوی در خانه اش که رسیدم، آنقدر منتظر ماندم، تا همسایه‌ای بیاید تا وارد شوم. گویا حوصلهٔ یک "منم" از پشت آیفون را هم نداشتم. ولی‌ فکر می‌کردم اگر امشب نبینمش، خواهم مرد. پله‌ها را یکی‌ یکی‌ بالا رفتم، تا طبقه چهارم. پله‌های چوبی قهوه‌ای که وسطشان رنگ پریده تر است. رطوبت پله‌ها هر چه بالاتر میروی کمتر میشود، گویی خیسی کفّ کفش‌ها در این مسیر جان داده. جلوی در که میرسم، سه‌ بار با فاصله به در میکوبم. منتظر می‌مانم، انگار خبری نیست. زنگ در را میزنم. بعد از چند ثانیه ، حرکتی‌ از پشت چشمی در انگار بهترین خبر بود؛ خانه بود. نگاه طولانی‌ اش را از پشت چشمی روی بالا تنه‌ام حس می‌کردم. انگار آخرین بار بود که قرار بود ببیندم. همچون لحظهٔ آخری که روی کفن را باز میکنند تا عزیزان، چهره از دست رفته را برای بار آخر ببینند. در را باز کرد. حوله اش را دورش گرفته بود، مشخص بود که با صدای زنگ از حمام پریده است بیرون. موهایش خیس بود و روی سر پنجه‌هایش ایستاده بود. بدون هیچ کلامی رو بر گرداند و وارد اتاقش شد. وارد خانه شدم، کفش‌هایم را با دقت روی پا دری خشک کردم، و از پا در آوردم. باز همان حسّ همیشگی‌ راه رفتن روی موکت‌های پرز درشت. همه چیز این خانه بوی آرامش داشت حتا همین موکتها در این نسل سرامیکی. کیف و ژاکت خیسم را آویزان کردم. آرام از جلوی حمام که بوی شامپو و بخار متساطع میکرد و اتاقش گذشتم. بدون اینکه سر برگردانم، شبح اش را که خم شده بود و موهایش را دسته کرده بود تا آبشان را بگیرد، حس کردم. این صحنه را با تمام جزیًیاتش از بر هستم. تا تنها مبل راحتی‌ خانه رفتم، و خسته از دنیا رویش سقوط کردم. هنوز لیوان چای چند شب قبل روی میز بود، ته مانده چای آن به رنگ قیر در آماده بود و چند ته سیگار در آن غوطه ور بود. در کنار لیوان، نوار‌های پوسته سیب قرمزی هم خشک شده، روی میز بود. بوی برنج دم کشیده، هرم حمام و شامپو و بوی باران لعنتی از لای پنجره نیمه باز آشپزخانه، خانه را شبیه خانهٔ مادر بزرگ‌ها کرده بود. از اتاقش خارج شد، لباس بلندی که تا زانو‌هایش میرسید بر تن کرده بود. از همان‌ها که آن دو بنده سر شانه اش مرا مدهوش میکرد. موهایش را کامل نخشکانده بود. وارد آشپزخانه شد و با لیوان چای دیگری باز خارج شد. بدون اینکه نگاهی‌ ردو بدل شود، لیوان چای را روی میز گذاشت و لیوان قبلی‌ را برداشت و پوست سیب‌ها را مشت کرد و به داخل آشپزخانه باز گشت. خم شد و پنجره را بیشتر باز کرد، یک لیوان چای هم برای خودش ریخت، سیگاری روشن کرد و جعبه سیگار و فندک را روی میز آشپزخانه انداخت و همانجا روی صندلی‌ نشست. از آنجا، نیم رخش را میدیدم. هنوز هم این ترکیب چهره، جذاب‌ترین چهره‌ای بود که تا به آن روز دیده بودم. بلند شدم، تا میز آشپزخانه رفتم، سیگاری برداشتم، روشن کردم و آرام به جای خودم برگشتم و به تماشایش نشستم. سرشار از غرور، نگاه مرا حس میکرد اما سر بر نمیگردند. روی صندلی‌ لم داده بود، پای راستش را روی لبه شوفاژ گذاشته بود و پای چپش را جمع کرده بود روی لبه صندلی‌. با دست چپش پنجهٔ پایش را خم و راست میکرد. سیگارش بین انگشت‌های دست راستش بود و روی پیشانیش و هم زمان با یک دسته از موهای سرش بازی‌ میکرد. پشت پیراهنش، از هجمهٔ موهایش خیس شده بود. با ولع تمام نگاهش می‌کردم. انگار از تمام آن احساسات، تنها جنبه حیوانی آن باقی‌ مانده بود. این تراشیدهٔ پا بلند که به اسب‌های عربی‌ می‌‌ماند، زمانی‌ مرا چون برنده مسابقات ماراتن که از خوشحالی‌ پیروزی و خستگی‌ از هوش میرود، بی‌ جان میکرده است. حال تنها تندیسی شده است که نه مرا یارای لمسش است، نه او را یارای هم کلامی حتا. سرا پایش را چون تشنه‌ای سیراب نشدنی‌، ور انداز می‌کردم، دود سیگار‌ها از بالای سر هر کداممان چون کارخانه‌‌‌های به گل نشسته بی‌ رمق بالا میرفتند. به یاد ندارم آنروز، حتا یک پک به آن سیگار زده باشد

نیم ساعتی نشستم. دیگر نمی‌توانستم. درون بازو‌هایم میلرزید، پائین قفسه سینه‌ام درد گرفته بود و قلبم از جا کنده میشد. مجموعه‌ای از درد‌های ناشناخته را تجربه می‌کردم. زانو‌هایم بی‌ رمق بودند. بلند شدم و بالای سرش رفتم. برای اولین بار، سر برگرداند و چشم در چشم شدیم. اشکی سیاه و غلیظ تا بالای گونه اش آماده بود. نمی‌‌دانم کی‌ فرصت کرده بود آرایش کند. چند ثانیه‌ای نگاهم کرد، پلک‌های طولانی‌ میزد و نفس‌های عمیق می‌کشید و سر را به نشانه استیصال و تأسف تکان میداد. احساس می‌کردم گلویم به اندازهٔ یک هندوانه باد کرده است. لبخندی پر از حرف‌های هزار گفته روی لب‌هایم نقش بست. آرام به سمت در رفتم، کفش‌هایم را پوشیدم، ژاکتم و کیفم را برداشتم. لای در را که باز کردم، صدای لرزانش را شنیدم: "غذا درست کرده ام!". چند ثانیه‌ای مکث کردم، در را آرام بستم و آرام آرام از پله‌های چوبی قهوه‌ای پائین رفتم. گویی در دهانه لحد قدم میگذاشتم. برای همیشه مردم

دستانم را نمیگیری اما خواب را از من میدزدی

2011-04-12T16:05:00.013+02:00

سال هاست که نیستی‌ و خوب که فکر می‌کنم هیچ گاه نبوده‌ای و من پرستیدمت. هر ستاره چشمک زن، هر ماه تمام، هر باران پشت پنجره، هر لرزش ناگاه دلم به وقت سپیده دم، هر نیایش قبل از خواب و هر بی‌ نیازی دلم از نوازش دستی‌ و در آغوش کشیدن تنی عریان و علاقه‌ام به تنهائی‌ و ساعت‌ها نگاه بی‌ هدف و بی‌ عمقم در کنار پنجره، همه و همه را به بودن و نبودن تو میچسبانم. تویی که هستی‌ ولی‌ هیچ گاه نیامدی. از میان ده‌ها انتخاب سرباز و بانوئی بر زمین مینشینند تا من را متهم کنند و تو را در حصاری از دست نیافتنی‌ها محصور. هرگز نفهمیدی و یا شاید خوب فهمیدی حسادت مردانه را و انحصار طلبی مردانه را. در این اوج نیاز من، نیستی‌ و نمی‌گویم که در نبودنت می‌میرم، اما خوب دانسته‌ای چگونه این تن نحیف را برنجانی و بلرزانی. نداشتنت هیچ گاه، آن نکرد با من که نواهای رضایتت در پهلو به پهلو شدن‌هایت در آغوش خاطراتت با دیگرانت. سهم من نیشخندی است در پس ملایمت یک لبخند، که مرا آنچنان سبک می‌کند تا چون برگی در توفان پاییزی غیبتت این سو به آن سو روم و در هوهوی ننه سرما خشک و نزار بر زمین بیافتم. گویی داستان‌ هم بستری‌های تو با هزاران غریبه‌ای که غیرت و تعصب نرینگی مرا به قهقهه نشسته اند را میسراید. آنقدر توان ندارم که زیر پای رهگذران زندگی‌ تو، این چهارباغ پررفت و آمد، صدای خشی از خود بر آورم

چطور میشود که خاطرات این شب گذران، روز و شب را برایت بی‌ معنی‌ کرده و در حسرت آغوش‌هایشان که هنوز گرمای حضور مهمانان قبلی‌ را متساطع میکنند، اینگونه بی‌تاب و بیمار مینمایی و مرا که سینه‌ام هرم سوز دلم دارد را و‌ا گذاشته ای؟ گویی در این زمانه، تیغ هوس رانی بیش از معشوقه پرستی‌ برش دارد. به حال و روز دنیا هم که بنگری، مغلوب‌ترین‌ها و در اقلیت ترین ها، موحدان واقعی‌ اند و بت‌ها و الهه‌ها از مد افتاده‌ترین نیاز بشری؛ چراکه آدمی‌ را همین هوس بس. بینواها "حق الله"‌ها را افیون توده هایی شناخته اند که جنگ‌های صلیبی تاریخ را آفریده اند

اگر این‌همه برای این است که دست بافته‌های آبیت را به گردن من بیاندزی و مرا چونان اسیری در زنجیر به دنبال خود بکشی تا ناظر معاشقه های حرام چپ و راستت باشم و در نهایت این شکنجه را تعبد بنامی و حق بت بر گردن بت پرست، بدان که نسل یونس‌های در دهان نهنگ و یوسف‌های در دل چاه و ابراهیم‌های در چنگال منجنیق سالهاست که منقرض شده است. دقیقا از همان زمان که خدایان از فریاد "ادعونی استجب لکم" کام بر بستند و شکست ناپذیریشان روی رحمانیت‌شان را پوشاند

... دم صبح

2011-03-21T15:45:00.009+01:00

هوای اتاق سنگین شده، مثل لحظه‌های آخر یک حمام طولانی‌. نفس بالا نمی‌‌آید، مخاط بینی‌‌ام متورم شده و مطمئن نیستم به حسّ بویائیم. نمیدانم این مخلوط بوی تن تو و من است، یا بوی موهای نمور تو روی بالش نم کشیده. و چشمانم سنگین، به اندازهٔ پلک‌های سربازی در پایان پاس شبش. گویی در هر چشم بر هم زدن به خواب فرو میروم و باز بیدار میشوم. دست راستم را دیگر حسّ نمیکنم، بازویم زیر سرت خشک شده. صد‌ها بار از لطافت نوشته‌ام و انگار فقط در این لحظه دانستم آنچه را که میگفته ام. صدای تیک تیک ثانیه گرد ساعتم حکم دوست دلسوز مستأصلی را دارد که مرا بر حذر میدارد و من در عوض بینی‌ام را میگیرم و باد به گوش‌هایم میفرستم تا صدایش را نشنوم.

به خدا بد و بیراه میگویم، طلبکارش میشوم که آخر مگر مجبور بودی تمام لذائذ بشری را معصیت بنامی و برای انسان رل بی‌ نیازی از عبادت بندگان بازی‌ کنی‌ و در ته دلت بدانی که انسان را تنها آفریدی تا تو را عبادت و تحسین کند و در عوض هر آنچه خوشایندش بوده است را نهی کرده‌ای. به انسان قرن بیست‌و یکمی که من باشم، وعدهٔ نهر‌های عسل جاری زیر درختان میوه دادی و غلمان. با منی‌ که به همین آغوش آرام میگیرم و برای داشتنش قید هفتاد باکره و حورالعین ات را میزنم، خیلی‌ ساده تر میتوانستی خود ارضایی کنی‌. ولی‌ بین خودمان بماند که بزرگترین عبادت من همین بس که در این حالت رخوت و خماری بامداد پس از شبی‌ پر شراب، به یاد تو و ارضا نیاز تعبدت هستم.

سر انگشتانم بر روی تنت که بی‌ حیا زیر پتو پهن شده رد پا میگذارد. چنان در آغوشت میکشم که گویی تک تک موهای مردانگیم در حال معاشقه با پیاز‌های موهای مثله شده تو اند. گرمای بدنت روی پوست خسته‌ام کار را به جائی‌ می‌رساند که به هر چه بخواهی تن خواهم داد. چشم میگشائی، دهانم خشک شده، آنقدر توان ندارم که لب از لب بگشایم تا پاسخی باشم برای لبان متهاجمت. هوس سیگار می‌کنم. صدای خسته اما پر شهوتت به هوشم می‌‌آورد که نامم را پر ولع صدا میزنی‌‌‌. نگاهت می‌کنم، آرامش چشمانت و نیاز بازوانت به دور شانه‌هایم مدهوشم می‌کند و عقلم را ساقط. لایه‌ای عرق کمرم را میپوشاند و چون پیچکی به سرا پایم می پیچی.

صدای خدا همچون کودکی که به تنبیه پدر و مادر در اتاقش زندانی شده و در عین حال خط و نشان میکشد دیوانه‌ام می‌کند.

... دل بریده

2011-02-18T16:06:00.002+01:00

در رویاهایم، دل خوش کرده بودم به خال تک دلم

غافل از حکم دل سیاه توی حاکم که دسته دار بود

. و از ابتدا آمده بودی که دل ببری

دنیای بت تا.... دنیای من

2011-02-17T14:04:00.000+01:00

می‌ خواهی‌ بدانی آنچه را که بر من میرود؟

فکر میکنی‌ چقدر میدانی؟ چقدر چشمان من را میخوانی‌؟

بگذار تا برایت تصویر کنم؛

خودت را به جای قطره بارانی در دل ابری باردار بگذار، من را بجای ترک عمیقی روی خاک شوره زده بیابان -

خودت را به جای ماه بگذار، من را بجای گرمای سوزان نیمروز -

خودت را به جای باد بگذار، من را بجای قاصدکی که با جان و دل‌ با تک پای موئینش ساقه اش را چسبیده -

خودت را به جای بچه‌ای که سمبوسه ی کنار خیابانی می‌خواهد بگذار، من را بجای پدری که نمی‌خواهد بخرد -

...

در یک کلام

خودت را به جای بتی سنگین بگذار و من را بجای مدهوش ترین تنها بنده افتاده بر پایت -

!میبینی‌!؟ گوئی از دنیای تو به دنیای من هیچ راهی‌ نیست

... از بت، از من

2011-01-31T17:47:00.003+01:00

(از بت؛ (کوتاه و محکم، چون سوّر مکّی

صدای قهقهه‌های تمسخر آمیزت

.زندگیم‌ را ویرانه کنان میکاود

،به تنهائی‌، تاریخ بشری را به استهزا میگیری

شش رقمی‌ عدد پیامبران را به هیچ می‌‌انگاری

یک شبه در زندگی‌ من نازل میشوی

اولوالعزم میشوی و مرا لجوجانه به بت پرستی‌ و‌ا میداری

آنقدر پر حضور که هیچ نیازی نیست

که در رکوع به سوی‌ تو باز گردم

چرا که هر جا روی میگردانم

. تنها توِئی و دیگر هیچ

(و اما از من؛ (بلند و عمیق، چون سوّر مدنی

،در این دیار یخ گرفته، که خیال سرمای بیرون، درد دنده‌های له‌ شده‌ام را چندین برابر می‌کند

در این شهر که کوچه پس کوچه‌هایش پر از آدم برفی هایی است که بوسه‌های آتشین مرا بر لبان خاموشت به یاد میاورند

،و همین کافیست تا در آتش حسرت آب شوند

،خانه‌ای گزیده‌ام که گوشه به گوشه اش، دفتر خاطرات جدال من برای نپذیرفتن تدبیر بیرحم تقدیر

،و بستری که پذیرای بی‌ منّت تنهائی‌‌های پر رفت و آمد من

و بالشی که امروز سرشار از بوی حضورت است

و هراس خاطره شدن رایحهٔ گیسوانت برایش، چون جوالدوزی در سینه ام که با هر دم و باز دم تا انتها در قلبم فرو میرود

.و آغوشی که درست به اندازهٔ حجم نرم توست

بار سهمگین نبودنت را بر شانه‌ام می‌‌گذاری و بر میداری و می‌‌گذاری و بر میداری

.تا کمر نحیفم، چون مفتولی در پی‌ خم و راست شدن‌های پیاپی، داغ شود و عاقبت از میان دوتا شود

،اشکراه‌های بیابان زدهٔ غرور مردانه‌ام را باز سیراب میکنی‌

خواب و بیداری را برایم یکی‌ میکنی‌ تا شب را به زنده داری سر کنم و روز را به رویا خواب‌های مرگ آوری که بوی نبودنت میدهند

در سراب غیبتت غرق میشوم و بال‌های رویاهایم را بر شعله‌های خودخوری میسوزانم تا خیال پرواز از ذهنم بپرد و آنقدر به تو دچار شوم که نیازی به غلّ و زنجیر‌هایت نباشد

.به یاد پیام‌های بر حذر دارنده از دخانیات بر روی پاکت‌های سیگار میفتم

... بت و ملحد

2011-01-20T15:18:00.000+01:00

چهره‌های عبوس، خالی‌، بی‌ رنگ و سرد

.دریغ از جرعه ای عشق، محبت

آسمان را یکسر پوشانده

.لخته‌های حرامی خون

دروغ، حسرت و خشم

همه آنچه که "تو" را در ذهن من تصویر می‌کند

"و "من

.سرشار از کینه و بغض مردانه‌ای که محکوم به نشکفتن است

به این باورم

.دنیا هیچ گاه اینقدر ناخواستنی نبوده و تو هیچ گاه اینقدر منفور

خسته ام

! خسته

تشنه قطره‌ای صداقت

ذره‌ای شرافت

.که هر چه بیشتر در تو جستم، کمتر یافتم

هیچ گاه اینقدر فراخ نبودی و من هیچ گاه اینقدر خار و کوچک

در هر چشم بر هم زدن

عظیم تر میشوی

باد میکنی

و جای همگان را میگیری

،و من چون سایه به وقت نیم روز

ناچیزتر

و سر به زیر پای تو

محروم از گرمای خورشید، سحر ماه و عشوه گری ستاره

بندهٔ داغ خورده فخر فروشی‌های متکبرانه تو

،سوختهٔ شلاق انحصارطلبی تو

چونان برده‌ای در بند

محکوم به بیگاری در معاشقه بر تو

دلم تنگ هوای آزادی است، دلم می‌خواهد عاشق شوم

... تکبر بت

2011-01-05T22:59:00.009+01:00

از کوه تکبر و غروری

،که خراش بر صورت هفت آسمان انداخته بود

جان کاستم و فرهاد وار

با تیشهٔ سر انگشت

بتی ساختم که الهه‌های یونان را

چونان میهمانان زلیخا بوقت دیدن یوسف

.انگشت به دهان میکرد

"اما تو چون "مرواریدی که گردن آویز کسان دگراست

دل‌ بستی به اولین زاغکی که بر سر شانه ات نشست

ناچیزی که پنیرش را روباهی دزدیده بود

.و بسترم را صدف خالی تنهايیم گذاشتی

این است نهایت سهم من؛

نهیب صدایت که گاه گاه از بت خانه به گوش می‌رسد

"!بنویس! ... بنویس به نام آنکه آفریدی"

،دریغ که این هیبت و تحکم در آهنگ صدایت

.توان از قلمم می‌گیرد

چشمانم زیر خروار‌ها پلک زنده به گور میشوند

تا سوز نافذ و ویرانگر سردی نگاهت

به قلب نسیه سوز و بند زده‌ام

.نرسد

"در من "شعلهٔ‌ عصیان نیازیست

،که هر بار طوفان تکبّرت

آن را در می‌نوردد

و گوشه‌ای از آن را به آهی مبدّل می‌کند

،که از هراس اینکه خانمانت را به فنا دهد

.در خود فرو می‌برم

!چه تلاش عبثی

!چقدر باد کرده ام

... بت و اشک

2010-12-07T21:15:00.008+01:00

آخر به من بگو تو در بت بودنت چه دیده ای

که آن را به معشوقه بودن نمیفروشی؟

،تو که دستهای مرا نمیگیری

،تو که بوسه‌هایم را روی لبان بیروحت مزمزه نمیکنی‌

،تو که لذت فرو بردن انگشتانت در میان موهایم را از خود گرفته ای

،تو که هرگز طعم فشار بازوان مرا به دوره شانه‌ ات نچشیدی

،تو که سنگینی سرم بر سینه ات را هرگز نشناختی

.و لرزش زانوانم هنگام حرکت منقطع انگشتان ستایشگرم بر لحظه لحظه‌ اندامت

در بت خانه بر خود بسته‌ای

و دل‌ خوش کرده‌ای

به شب زنده داری‌های من

.و اشک‌های بی‌ خوابیم

،گاه می‌‌اندیشم، که تبر من

اشک من است

که اگر شبی فرود نیاید

.ترا در خود ویران می‌کند

،پس بگذار تا خیالت را راحت کنم

من هر شب با خیالت بارانیم

... تا تو بمانی‌

.. بت و آینه

2010-12-01T20:52:00.007+01:00

،ای کاش آن آینهٔ قابدار اتاقت بودم

،تا هر صبحگاه، هنگامی که سر از بالش خوابت بر میداری

،با گیسوان پریشان، رو به روی من بایستی

،من تمامت را در آغوش بگیرم

، در شکن زلفت به سماع بیایم

در خم اندامت، معلق و بوسه زن، پرسه زنم

،و با هر عشوهٔ چشمی یا هر لرزش شانه ای

.رعشه بر قلب شیشه ایم اندازی

و چه زیباست آنگاه که چشمانت را میمالی

و مرا مینگری و آنقدر آشنایم که گوئی خودت را دیده ای

و من تو شده ام

و من هربار لبریز از تو میشوم و تو نمیدانی

که نبود تو، خالی‌ بودن من است

.و تو که نباشی‌، من پرم از خلأ تو

،و هر بار که به سراغ من میآئی‌

،چون بتی که بت سازش را مسخ می‌کند

، من را تو میکنی‌

... حقا که "من" بت پرست همان "تو" بت است

عزیمت

2008-07-18T19:49:00.004+02:00

[

در آستانه فصلی سرد

در محفل عزای آینه ها

و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ

و این غروب بارور شده از دانش سکوت

چگونه می شود به آن کسی که میرود اینسان

صبور ،

سنگین ،

سرگردان .

فرمان ایست داد .

چگونه می شود به مرد گفت که او زنده نیست ، او هیچوقت

زنده نبوده است.

]

!!! رونسانسم

2008-07-08T06:09:00.008+02:00

[

حیرت نکن

شناسنامه من یک دروغ اجباری است

هنوز تا متولد شدن مجالم هست

این بار که متولد شدم

گهواره ام را در اتاق خودت ببند

تنها آینه اتاق تو پیر نشانم نمی دهد

[

محمد علی بهمنی

چتر برای چه؟ خیال که خیس نمی شود

... دل شب

2008-01-09T17:36:00.001+01:00

بالش را از زیر سرم بر میدارم و به دیوار تکیه میدهم. بدنم را بالاتر میکشم. تمام بدنم و ملحفه ها نمور از عرق است. گوشه لحاف را کنار میزنم. گوشهایم تیز میشوند، صدای ساعتم و چکه های نا مرتب دوش حمام. نسیم مسخ کننده ای از لای پنجره خودش را به تن خسته من میمالد. با خود برایم بوی چمن های زده گندیده زیر نور آفتاب را می آورد. باز کنسرت غورباقه ها برپاست. گویی تمام روز را منتظر میمانند تا در دل شب آواز خود را رها کنند، آوازی که بیشتر به قهقهه های پوزخند گونه ای می مانند که همه چیز را به باد سخره میگیرد. دستم را به زیر بالش میبرم و به نیم تنه راستم میخوابم. اینطور تو را بهتر میبینم که بر لبه پنجره نشسته ای. ماه کامل نیست، باید نهم یا دهم ماه باشد ولی با این حال مهتاب سکر خود را میریزد. سایه تنت روی پیراهن نازکت، پای چپت که برهنه و لا قید تکان میدهی، و بیشتر از همه بوی سیگارت مرا از هوش میبرد. پک های طولانیت به سیگار، اتاق را دچار روشنایی کاذبی میکند و همراه میشود با صدای ظریف سوختن کاغذ سیگارکه با رها شدن سیگار از لبانت خاموش میشود و آنگاه رقص نا موزون دود در فضای خارج از اتاق. قطره ای عرق روی شقیقه ام متولد میشود و راه خود را از میان موهایم تا بالش پیدا میکند. پیشانیم با نسیم سرد شده برعکس درون موهایم که از حرارت درون می گوید. لحظه ای نمی خواهم چشم از تو برگیرم. گویی که نگاه مرا روی منحنی های تنت حس کرده باشی اندکی سرت را می چرخانی و با لبخندی شناسا سیگار را به سمتم میگیری. خنده ای از درون بینیم میکنم

میگویی: میدانم!ا

...در دلم میگویم : ولی نمی دانی که این تک پک، مرا معتاد میکند

...ریه هایم را از بوی لخت لحظه پر میکنم و میخواهم هیزترین باشم

خاطرات روسپیان سودا زده من

2007-12-23T16:35:00.000+01:00

کتابی از طریق دوستی برایم فرستاده شد. آخرین کتاب منتشر شده از گابریل گارسیا مارکز به نام "خاطرات روسپیان سودا زده من". نمی دانم تحت تاثیر کشش متن یا عاملی دیگر در طول روز، پشت میز نشستم و به پشت و پهلو خوابیدم و همچون انجام وظیفه ای دلنشین تا انتهای کتاب رفتم.

داستان مربوط به نویسنده ای است که معاشش ازستونی که طی سالها در یک هفته نامه ای محلی می نویسد میگذرد. در روز سالگرد تولد نود سالگی اش، هوس همبستری با دخترکی باکره به سرش میزند...

در جایی از متن کتاب چند جمله ای است که به نظر من زیبا آمد...

... ]

خانه از میان خاكسترخودتولدی دوباره می یافت ومن در عشق نازك اندام، با شادی و شدتی كه هرگز در زندگی گذشته خود نشناخته بودم، شناوربودم .به خاطر وجود او برای اولین بار در سن نودسالگی با وجود طبیعی خودروبه رو می شدم .فهمیدم كه وسواس من برای اینكه هرچیزجای خودش باشد، هركاربه موقع خود انجام شود وهر كلمه به جای خودگفته شود، محصول ذهن منظم من نیست بلكه برعكس همه نوعی تظاهر است كه اختراع كرده ام تا بی نظمی ذاتی خود را پنهان كرده باشم.

متوجه شدم كه نظم من فضیلت نیست، عكس العملی است در مقابل جهلم، كه سخاوتمند به نظر برسم تا فقرم را بپوشاند، محتاط به نظربرسم، تامنحرف وسازشكار باشم، تاتسلیم خشم فرو خورده خودنگردم، سر وقت ودقیق باشم تا دانسته نشود كه چه قدر وقت دیگران برایم بی اهمیت است و بالاخره فهمیدم كه عشق حالتی روحی نیست بلكه بخت واقبال است.

[...

... لبانت

2007-12-19T21:25:00.000+01:00

[...

لبانت...
به ظرافت شعر...
شهواني‌ترين بوسه‌ها را به شرمي چنان مبدل مي‌کند،
که جان‌دار غارنشين از آن سود مي‌جويد،
تا به صورت انسان درآيد.

...]

... پیروز، بازنده

2007-11-25T03:57:00.000+01:00

آه...

نمی خواهم لب بگشایم...

نمی خواهم سخنی بگویم...

حرفی از آنچه که بر ما رفت...

که این مرا می آزارد...

حال دیگر این چیزی جز یک خاطره نیست...

این نیزدیگربخشی از تاریخ است...

من تمام کارت هایم را بازی کرده ام...

که تو نیزچنین کرده ای...

دیگر هیچ حرفی برای گفتن باقی نمانده...

و هیچ تک خالی برای رو کردن...

که پیروز، همه چیز را می برد...

و بازنده، کوچک باقی می ماند...

در پس آن پیروزی...

و این سرنوشت اوست...

تو در میان بازوان من بودی...

و من خیال میکردم که آغوشم تنها متعلق به توست...

و می اندیشیدم که این خیال، واقعی می شود...

حصاری برای تو ساختم...

آنجا را خانه ات کردم...

وباز خیال میکردم که با تو قدرتمندم...

اما شاید دیوانه بودم...

بازی با قوانین و هنجارها ؟!؟

گوئی که خدایان گاه طاس می اندازند...

و دلهایشان به سردی یخ می شود...

و اینطور، کسی، رو به جنسی از سقوط میرود...

عزیزی را از دست میدهد...

که پیروز، همه چیز را می برد...

و بازنده، محکوم به افتادن است...

به همین سادگی و وضوح...

پس چه شکایتی است؟

اما بگو...بگو...

آیا اومی بوسدت، آنگونه که من می بوسیدمت؟

و هنگامی که صدایت میکند،

آیا همان حس را تقدیمت میکند،

که زمانی که من صدایت میزدم؟

جایی، گوشه ای، در اعماق دلت

باید بدانی که دل تنگت هستم...

اما چه می توان گفت؟

قوانین میبایست اطاعت شوند...

قاضیان احکام خود را صادر میکنند؛

اما امیال من ایستادگی میکنند،

چون تماشاگران یک نمایش...

همیشه آرام...

بازی همچنان برپاست...

یک عاشق یا یک دوست...

چیزی بزرگ یا کوچک...

که پیروز، همه چیز را می برد...

سخنی نمی گویم...

اگر که این اندوهت می دهد...

که من میفهمم...

تو آمدی تا تنها دستی از من تکان دهی...

مرا ببخش...

اگر که این ناخوشایند می نماید...

دیدن من آنچنان پریشان...

خالی از من و من...

اما می بینی...

که پیروز، همه چیز را می برد...

... حس گنگ

2007-11-16T20:34:00.000+01:00

دیشب هم مثل هر شب ساعت 3:40 را هم درک کردم. با دوستی حرف زدم، سراغ از "دل" گرفت و جواب من که "ساکت است!". بیچاره دل... تا به یاد می آورم، از اولین باری که حرف های دل در رگهایم شریان یافت تا به دستهایم رسید تا روی کاغذی، تبلور مادی یابند؛ همان دستانم که هنوز گرم بودند از نوازش تن تو، در آن زمان که شهوت انسانیم بیداد میکرد برای پرستیدنت و نیازم برای لمس دستی یا بر سینه داشتن سرت برای خاموش کردن این نیاز دل، همان جنبه ای که به احساس من تقدس میبخشید؛ از همان اولین بار، نوشتم به این امید که روزی تو خواننده ام باشی. اصلا مگر برای چه کس جز تو مینوشتم؟ امروز که از تو، تنها چهره و منشت باقی مانده که به رویایم تقدیم کردی تا واقعی تر بنماید، دیگر حرفی از دل زدن گزافه است. این دل دیگر ساکت است و تمنائی ندارد. اگر دل خاموش شود، لحظه بیداری سر است و در بیداری سر، گاه سنگینی سایه تزلزل را با تمام وجودت حس میکنی.

گاه درنقاطی از زندگی مشتق مان صفر میشود. عدم ایده نسبت به فردا روز و گاه حقیقت مطلق هراسی می آفریند از اینکه نمی دانی که آیا این نقطه قله ای در زندگیت بوده است و پس از این سقوطی پیش رو داری و یا اینکه در نقطه عطفی قرار داری و پس از عبور از این مرحله تغییر تقعری می دهی و نه تنها به صعودت ادامه میدهی که سرعت هم گرفته ای.

این روز ها خودم را روی چنین نقطه ای میبینم، که شاید نتیجه انقلابی درونی است. انقلابی سرشار از شکستن ها. شکستن تقدس ها و تابو ها. تلاش برای دنیا را متفاوت دیدن، حتی گاه از چشمان یک روسپی. امروز میبینم که مشتقم صفر است اما نمی دانم که در آینده این مسیر سر بالاتر دارم یا که پا.

آنچه که مسلم است هدف یافتن خورشیدی است در اتاق آینه.

قیصر امین پور

2007-11-02T01:23:00.000+01:00

...ق حرف آخر عشق است... آنجا که نام کوچک من آغاز میشود

به پایان جلسه که رسیدیم، پاشا مثل همیشه دست روی قشنگ ترین ها گذاشت: یادی از قیصر امین پور...
با خودم می اندیشم گویا لطافت دل هنرمندان طاقت هوای آلوده این زمانه را ندارد

[

حرف های ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی:

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آنکه با خبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود.

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان

چه قدر زود

دیر می شود!

]

بیماری شتاب

2007-10-20T08:42:00.000+02:00

هر چه روز هايم سريع ميگذرند، شب هايم آهسته و با طمانينه. حس ميکنم روزهايم به بطالت مطلق ميگذرند. اما برعکس هر تک ثانيه شب را درک ميکنم... در طول روز، هر حرکتم با بيشترين سرعت ممکن است تا به مقصد برسم، وقتی که راه ميروم طاقت اينکه کسی در جلوی پایم راه برود را ندارم. راه رفتنم به مسابقات پياده روی شبيه است؛ هرگز به خاطر ندارم که روي پله برقي هاي مترو با آرامش ايستاده باشم تا با همان سرعت بالا و پایين بروم، که اگر کسی سر راهم نباشد، پلّه ها را يکی در ميان بالا ميروم. وقتی که منتظر مترو هستم، يا اينکه پشت چراغ قرمز، انگار خون خونم را ميخورد، از کنار پیرزنی که آهسته با عصای چرخ دار خود راه میرود و تمام پیاده رو را گرفته، با خجالت تمام عبور میکنم، در دلم به خودم بد و بیراه میگویم که مبادا این بنده خدا با دیدن من حسرت روزهای جوانیش را بخورد ... در هر دقيقه 3 بار ساعتم را نگاه ميکنم...با اين همه وقتی به مقصد ميرسم، واقعاً هيچ کاری نداشته ام که نياز به اين همه عجله داشته باشد... تازه باید چندین برابر وقت به سیستم بدنم بدهم تا آرامش پیدا کند... اينهم نوعی بيماري است، بيماري شتاب، بيماري قرن 21ام

نفس

2007-10-10T03:36:00.000+02:00

ظرفي که بار دارِ خورشتی در حال پختن است، با هر بار که درش بر داشته ميشود، با بيرون دادن بخاری که محبوس کرده بوده ، گویي نفسی قديمی را بيرون ميدهد تا نفسی دوباره بگيرد که اگر اين نفس را نگيرد يا محتوياتش سر ميرود يا آنقدر درش را بالا و پایين ميکند تا نظر کسی را به خودش جلب کند و اگر که ظرفی باشد با در ايزوله ، تا حدّ انفجار ميرود

هنگامی که باغچه ای را بيل ميزنيم، وقتی خاک نمناک زيری به رو مي آيد و خاک مرده را به زير مي فرستد تا بازيافت شود، باز هم همان حسّ تنفس را القا ميکند... گویي خاک جان گرفته و آماده پذيرش بذر جديد است، در حالی که خاک همان خاک است اما با مجموعه ای از توانایي هایي که عدم تحرّک از يادش برده بود

زندگی براي من شبيه همين ظرف يا خاک است. يک موجود حساس به گذر زمان که عدّم تنفس، معادل فلج کردنش است... برای هر کس تنفس شکل خودش را دارد... عده ای نفس های کوچک و دم به دم دارند، و گونه ای نفس های عميق و با فاصله... عدّه ای وابسته به کپسولکی کوچک هستند تا بتوانند نفس بکشند، و عده ای با دود ، سلولهاي زحمت کش دستگاه تنفس را مسله ميکنند

تنفسّ هر زندگی هم شکل های گوناگون دارد. عده ای با خواندن يک کتاب تازه شوق دوباره زندگی مي يابند، عده ای با تغیير کوچکی در صفحه سوّم شناسنامه... گاهی با سفر، گاه با تعويض فضاي زندگی و خانه...گاهی با تغيیر شغل

آخرين نفس من، به پهنای يک اقيانوس بود. هر چند دم اين تنفس 7-8 ساعتی بيش طول نکشيد، اما هنگامی که چشم باز کردم خود را در دنيایي ديدم، که چند سالِ پيش رو را فرصت داشتم براي باز دم. دنيایي باز متفاوت از هر آنچه تا به حال ديده ام. شروعي تازه ودر بسياری از زمينه ها شروعي از صفر. شهوت تجربه زيستن در گوشه ای ديگر از اين کره رويایی خدا، چنان توان و قدرتی ميدهد که سهمِ خود از سالهاي گذشته را محدود به چمدانی کنی چنان که گویی زکوت و خمس و نصف و ربع دارایی ات را بگذاری و خود را در دنياي جديد رها کنی که هيچ چيزش به آنچه در حافظه داری نمي ماند

کوتاه دست نوشته ام در هواپیما برایم یادآور آنچه بر من گذشت تا امروز باز آرام، اما دور تر از خانه ام ، باز همّت کنم حال و هوایی به "دل نوشت" بدهم

]

اين همه تغیير به دنبال تصميمی آنچنان سخت بود که هيچ گاه نتوانستم از اين شروع حسّ شادی داشته باشم. اصولا نادانی نسبت به آينده يکی از حقيقت های اين دنياست که زندگی را زيبا ميکند. آخرين باری که استادم را ديدم، در حالی که به ازاي هر جمله اش يک بار به شکلی تلاش ميکرد من را مجاب کند که دست از اين فکر انقلابی بردارم و زندگي آرام و تامين قبلم را رها نکنم و به استقبال مجموعه ای از نا شناخته ها و مشکلات پيش بينی نشده نروم، در يکی از جملاتش صریحا گفت " به نظر من داری اشتباه ميکنی، اما معمولاً افرادی که ريسک ميکنند، موفق ترند"... من هم با وجود اينکه معمولاً براي آنچه در زندگيم ميکنم خيلی در پی تایید ديگران نيستم، نيمه دوم جمله، توانی دوباره ام داد

امروز صبح ساعت 4:50 يعنی 10 دقيقه قبل از آنکه با ساعت خودم بيدار شوم، از صداي موبايلم بيدار شدم، مامان بودن که شايد براي اينکه من با صداشون بيدار بشوم، زودتر تماس گرفته بودن، تا باز هم من باور کنم که حتی از اين فاصله، خواب را از چشمانشون ميدزدم

براي پایين آوردن چمدانهام، 3 بار مجبور بودم از پلّه ها پایين و بالا بروم. از در ساختمان که بيرون امدم جرأت نميکردم به چند لحظه بعد تا آخر امروز فکر کنم...با 2 چمدان معادل 54 کيلو، يه کوله پشتی به وزن 13.5 کيلو، يه کوله به جلو، و يک کيف کامپيوتر، سفری بين دوقارّه را در پيش داشتم، با يک اتوبوس تا ايستگاه قطار، با قطار تا پاريس، با يک مترو به ايستگاه قطار فرودگاه، و با يک قطار تا فرودگاه پاريس رسيدم... تصوّر پلّه های ايستگاه هاي مترو، شب پيش خواب را از چشمهای من فراری مي داد... وقتی به ترمينال 3 رسيدم، اولين نکته جالب تاخير يک ساعته پيش بينی شده هواپيما بود. اما نکته جالب تر جريمه 150 يوروي اضافه بار بود. قبل از سوار شدن به هواپيما،مثل کسی که نياز به نوازش دارد، به مادام زنگ زدم...صدای جيغش براي صدا زدن ايزابل، هنگامی که گفتم تا چند دقيقيه ديگه پرواز ميکنم، از جا پراندم

[...

... چند روز خاطره برای عمری به یاد سپردن

2007-04-30T22:12:00.000+02:00

يک روز تعطيل و من باز بيشتر از روزهای ديگر با خودم هستم. پنجره اطاقم، زيباترين همراه لحظات خاليم. باز کنار پنجره ميروم. خدايا چقدر من تماشاي زندگی را دوست دارم. مردمی که زنده هستندو از اين بابت متحرک. همينطور که نگاهم در دورهای قابل ديد از اين دريچه به خارج از خودم ميرود، مجموعه ای از تفکرات به سويم سرازير ميشوند. همينطور که از زيبايی اين طبيعت سر مست ميشوم، از سبزينگی که تمام زمين را پوشانده. به همين زيبايی که تحمل مرا براي تنهاييم چندين برابر ميکند، با خودم ميانديشم، چگونه و چه چيزی ميتوانسّت اينقدر به من کمک کند تا خلا يک دوري دوباره را از عزيزترين هايم تحمّل کنم؟ خاطرات لحظه به لحظه آخرين سفرم به ايران از جلوی چشمانم ميگذرند و من لحظه به لحظه خودم را عاشق تر مي يابم. در همين لحظه هاست که خدا را با تمام وجودم ميستايم به خاطر بزرگترين زيبايی آفرينشش

چيزی جز مجموعه اي خاطره زيبا به چشمم نمياد. از لحظه اي که اعلام کردند که کمربند های خود را ببنديد، از زمزمه های زيرلب مهمانداری که روبه من نشسته بود، فهميدم که باز به سرزمين خودم باز گشتم، ذکر هایی که شاید پر از شکر و نیاز برای بی خطر بر گزار شدن چنددهمین پروازش. از قربان صدقه های بلند بلند مردم از لحظه ای که اجازه پيدا کردند موبايلهايشان را روشن کنند، از گريه مامان پشت شيشه فرودگاه، از ديدن چهره خواهرم، عموم و محمّد پشت همان شيشه...همه و همه نويد وطن را ميدادند. حتی آن يک ساعتی که اجازه ندادند که خارج بشوم ، هراسی نداشتم. چون مملکت خودم بود. من به ايران رسيده بودم. يادم هست دفعه قبل به گيلبرتو ميگفتم که بزرگترين هديه اي که خدا ميتوانست به من بدهد همين بود که بتوانم به ايران بروم. اينبار، با اينکه تک تک لحظات پيش چشمم بود، اما از بکارت اين رويا هيچ چيز کم نميکرد. اين سفر هم اما به پايان رسيد، با تمام خاطرات فراموش نشدني و حتی شايد تکرار نشدنی و حتی زنده شدن همه آنچه که محکوم به خاطره کردنشان بوده ام
آن روز بعد از یک جدائی دوباره پشت همان شیشه ها که چند روز پیش نوید دهنده بودند، باز خودم را تنها يافتم. چقدر دلم ميخواست خانمی که مهر خروج را در پاسپورتم زد بهم لبخند ميزد. اين مهر برايم حکم يک "خوش بازگشت" به دنيای يک نفره ام بود. در هواپيما اجازه نمی دادم يک لحظه چشمانم باز بمانند تا باور کنم که اين لحظات را ميفهمم. اما بايد پذيرفت که زندگی چيزی جز اين نيست . اما خدا هم اينگونه خواست که من اين درد را راحت تر تحمل کنم.از پله برقی های مترو گرفته تا لحظه ورودم به شهر خودمان

از اولین ورود، درختان، چون شهزادگان آينه به دست، با لباس های توربفت شکوفه های سفيدو صورتی، صف بسته تا از من عاشق دلبری کنند و من، چون مستی مدهوش از تماشای اين همه زيبايی، پر از رخوت و خماری ميشوم. آنجاست که خدا، با تمام جلال و عظمتش، شايد چندين برابر لحظه نماز، پيش چشمانم پديدار ميشود تا من مست را که سرشار از حسّ شکرم، تماشا کند. سر بلند ميکنم، رو به اين آبي بی خدشه، و با تمام قدرت، در درونم فرياد ميزنم : خدا يا، اين سرمستی و اين همه نعمت را از من نگير! خدا يا، لبریز از حسّ رضايتم از آنچه دارم. اگرم بيشتر دهی، از جبروتت است، ولی از من نگير، هر آنچه از سلامتی، عزيزان و زيبايی به من دادی.

مسیر زندگی

2007-03-04T22:02:00.000+01:00

اول مارس هم اومد و گذشت. ظاهرا هم خوب گذشت و نمره اش قابل قبول، به خصوص بعد از سه شب بیخوابی، تا اونجایی که استادم در حالی که از کارم راضی به نظر میومد بخصوص در مقابل دیگراستادا، بهم گفت :"فقط برو بخواب" ... مثل صد ها از این جنس روز های دیگه تو زندگی...اما من هنوز هم به این فکر میکنم که واسه چی؟ آخرش که چی؟ ما به این دنیا اومدیم که از صبح تا شب، از شب تا صبح سگ دو بزنیم؟

دیروز جلوی پنجره اتاقم ایستاده بودم و زمین گلف را نگاه می کردم. –وای خدا که من چقدر از این ورزش متنفرم- از کنار این زمین یه راه خوشگل عبور میکنه که منتهی میشه به دانشگاهک ما... این همون مسیریه که من تمام صبح طی میکردم تا ساعت 7:30 سر کلاس باشم. اما همیشه اون وقت صبح هوا اینقدر تاریک و سرد بود که غیر از در هم کشیدن عضلات واسه جلوگیری از هدر رفتن ذره ای از گرمای بدن، کار دیگه ای به ذهن آدم نمیرسید. اما امروز این صحنه واسم قشنگ تر از همیشه بود... یه مسیر بارون خورده و هوای آفتابی... این جاده خوشگل من، پذیرای خیلی ها بود... آدم های تنها...آدم های دو نفری دست در دست، و دو نفری هایی که از دور یکی به نظر میومدن... آدم هایی که با سگ هاشون راه میرفتن، گاه با قلاده و گاه آزاد...افرادی که میدویدن و افرادی که با دوچرخه عبور میکردن. عده ای هم بودند که گلف بازی میکردند... از پنجره اتاق من انتهای این جاده پشت درخت ها گم میشه

دنیای ما هم مثل همین جاده است... و ما، مجموعه ای که می بایست به انتهای خط برسیم. یا سریع و با دوچرخه یا آرام و دست در دست و با انگشت های گره کرده. عده ای هم در این میان، هر بار توپی چند گرمی را به گوشه ای می اندازند و هیکل چند ده کیلوئی خودشان را به دنبال آن میکشند تا نهایتا این توپ وارد سوراخی چند سانتی بشه. برای این بیش از 40 یورو هم پول میدهند؛ بی خیال اون جاده

اما من نمی تونم انتهای این راه رو ببینم. اولین صحنه ای که برای این انتها به ذهنم میاد، صحنه خانه سالمندان صادقیه است که چند سال پیش با دوستام روز عیدنوروز سر زدیم. چه چیزهای عجیبی که اونجا نمی بینی... چه اعجوبه هایی که در جوانیشون محله تکون میدادند، اما امروز چون توان تکون دادن بدن نحیف خودشون را ندارد ، دچار زخم بالین میشن و باید پوست خشکیده و فاسد پشتشون را تراشید... اگر نهایت ما در ایده آل ترین حالت این دنیا، که هر لحظه ممکن است ماشینی از روی سرت عبور کند یا بمبی رو سرت بیفتد و یا با تیغ سلمونی ایدز بگیری و هزار اتفاق غیر مترقبه دیگه سرت بیاد، این باشد که 60-70 سالی عمر کنیم، تازه رسیده ایم به خانه های سالمندان. فارغ از پیش سابقه هامون

اما چیزی که فراموش داره میشه طول این مسیره. این مسیر مثل صحنه های جبهه میتونه پر از تابلو هایی باشه که بگه فلانی در کدوم نقطه شهید شده، با این تفاوت که واسه هر نیکی یه تابلو بزنیم... این نیکی بین ما داره فراموش میشه... تو فرهنگ ما پدرسوختگی و قالتاق بودن داره تبدیل به ارزش میشه و جای همنوع دوستی را میگیره... اصلا قرار نیست کسی به دیگری کمک کنه... اینقدر مجموعه ای از خزئولات را واسه خودمون بزرگ کردیم که اصول انسانیت از یاد رفتن... هنوز هم اگه سراسیمه برسی به یه باجه تلفن و از خانمی که اونجا ایستاده بپرسی " ببخشید خانم ، شما سکه دارید؟" یه عشوه شترمرغی واست میاد و میگه:"پسره بیشعور کثافت!!!"...چون احتمالا خیال کرده سکه خواستنم یه جور متلکه یاانکه قراره بعدش چیز دیگه ای بیاد... چون پیش زمینه های فکریمون اینطور تعریف شدن... و شاید از بس بدجنسی دیدیم... اما میشه هم اینقدر آدم شد که حتی وقتی شخصی از مقابلمون میاد، بدون اینکه همو بشناسیم، به هم سلام کنیم و واسه هم آرزوی روز خوبی بکنیم... به جای اینکه مثل "گاو" سر پایین بندازیم و با شاخ و شونه همه را کنار بزنیم تا به اون آخره نا معلوم برسیم... میشه تمام جاده را پر از تابلو های خوبیمون کنیم... میشه آروم تر رفت و یه کم هر از دیدن قو و مرغابی های برکه کنار جاده لذت برد... میشه یه دست مهربون به سر بچه ای که با بابابزرگش اومده پیاده روی کشید... میشه ویلچر بابا بزرگ را یکم توی سر بالایی هول داد...میشه چند متری چمدون دختری را کمکش آورد... میشه سلام کرد، میشه لبخند زد، ... میشه عشق و علاقه ها را باور کرد... میشه غرور ها را کنار گذاشت... میشه توی جیبمون دنبال سکه ای بگردیم که کار دیگری را راه میندازه... میشه روی همه مهر نزنیم و به جای دیگری فکر نکنیم... میشه آدم ها را اونطور که هستن ببینیم، نه اونطور که میخوایم باشن. میشه یاد بگیریم که معشوق مساوی مغرور و عاشق مساوی مفلوک نیست...و هزاران هزار آدمیت دیگه که بین نسل ما در حال فراموشیه... در مملکت ما که شاید سرزمین مهر بوده یه زمانی تعریف هامون تحریف شده اند

... زندگی

2007-02-17T21:39:00.000+01:00

امروز بعد از ظهر بود که بابام زنگ زدند، بعد از یه کم احوال پرسی، سئوالات همیشگی بابا شروع شد. سئوالاتی که شاید کمتر از بابا های دیگه شنیده می شن
بابا حال میکنی؟ کیف میکنی؟ از زندگیت لذت میبری؟ تفریح میکنی؟ بابا جان خشکه مذهب بازی در نیاریا! عشقتو بکن! پشیمون می شی ها
... منم که طبق معمول آیه یاس تحویل میدم و

امروز داشتم میگفتم، اگه این اول مارس بگذره و ارائه این بخش پروژه ام هم تمام بشه و از شر این ضرب العجل چند روزه استادم خلاص بشم، اوضاع بهتر میشه

... جمله خودم تموم نشده بود که یاد هفته قبل افتادم که در جواب همین سئوالات گفته بودم : اگه این امتحانای کوفتی تموم بشن

... که بابا باز شروع کردند که پسر، من واسه خودت میگم، آخه کی میخوای بفهمی؟ و

چند ساعت بعد ایمیلی فورواردی از دوستی به دستم رسید که استثنائا قبل از فرستادنش به فلدر خزئولات، بازش کردم. جالب بود که همون حرفای بابا... شاید به زبونی دیگه...درست مثل وقتی یه کلمه جدید یاد میگیری، از همون لحظه مرتب میشنویش

... این بود که گفتم شاید بد نباشه اگه اون متن را هم، هرچند طولانی، بگذارم تو بلاگم

[
... ما خودمان را چنين متقاعد ميكنيم که با ازدواج زندگي بهتري خوا هيم داشت
... وقتي بچه دار شويم بهتر خواهد شد، و با به دنيا آمدن بچه هاي بعدي زندگي بهتر

. ولي وقتي می بينيم کودکانمان به توجه مداوم نيازمندند، خسته ميشويم
. بهتر است صبرکنيم تا بزرگتر شوند
فرزندان ما که به سن نوجواني ميرسند، باز کلافه ميشويم، چون دائم بايد با آنها سروکله بزنیم. مطمئناً وقتي بزرگتر شوند و به سنين بالاتر برسند، خوشبخت خواهيم شد

: با خود ميگوييم زندگي وقتي بهتر خواهد شد که
، همسرمان رفتارش را عوض کند
، يك ماشين شيكتر داشته باشيم
، بچه هايمان ازدواج کنند
به مرخصي برويم
. . . و در نهايت بازنشسته شويم

. حقيقت اين است که براي خوشبختي، هيچ زماني بهتر از همين الآن وجود ندارد
. اگر الآن نه، پس کي؟ زندگي همواره پر از چالش است
. بهتر اين است که اين واقعيت را بپذيريم و تصميم بگيريم که با وجود همه اين مسائل، شاد و خوشبخت زندگي کنيم

،خيالمان ميرسد که زندگي، همان زندگي دلخواه
:موقعي شروع ميشود که موانعي که سر راهمان هستند ، کنار بروند
، مشكلي که هم اکنون با آن دست و پنجه نرم ميكنيم
،کاري که بايد تمام کنيم
، زماني که بايد براي کاري صرف کنيم
... بدهي هايي که بايد پرداخت کنيم و
!بعد از آن زندگي ما، زيبا و لذت بخش خواهد بود

، بعد از آنكه همه اينها را تجربه کرديم
. تازه مي فهميم که زندگي، همين چيزهايي است که ما آنها را موانع مي شناسيم
اين بصيرت به ما ياري ميدهد تا دريابيم که جاده اي بسوي خوشبختي وجود ندارد

خوشبختي، خودهمين جاده است

پس بياييد از هر لحظه لذت ببريم

: براي آغاز يك زندگي شاد و سعادتمند لازم نيست که در انتظار بنشينيم
در انتظار فارغ التحصيلي، بازگشت به دانشگاه، کاهش وزن ، افزايش وزن ، شروع به کار، ازدواج، شروع تعطيلات، صبح جمعه
در انتظار دريافت وام جديد، خريد يك ماشين نو، باز پرداخت قسطها، بهار و تابستان و پاييز و زمستان، اول برج، پخش فيلم مورد نظرمان از تلويزيون، مردن، تولد مجدد و

. خوشبختي يك سفر است، نه يك مقصد
.هيچ زماني بهتر ازهمين لحظه براي شاد بودن وجود ندارد

.زندگي کنيد و از حال لذت ببريد

: اکنون فكر کنيد و سعي کنيد به سؤالات زير پاسخ دهيد
. پنج نفر از ثروتمندترين مردم جهان را نام ببريد .
. برنده هاي پنج جام جهاني آخر را نام ببريد .
آخرين ده نفري که جايزه نوبل را بردند چه کساني هستند؟.
. آخرين ده بازيگر برتر اسكار را نام ببريد .

نميتوانيد پاسخ دهيد؟ نسبتاً مشكل است، اينطور نيست؟
نگران نباشيد، هيچ کس اين اسامي را به خاطر نمي آورد
! روزهاي تشويق به پايان ميرسد

!نشانهاي افتخار خاك مي گيرند

!برندگان به زودي فراموش ميشوند

:اکنون به اين سؤالها پاسخ دهيد
. نام سه معلم خود را که در تربيت شما مؤثر بوده اند ، بگوييد .
. سه نفر از دوستان خود را که در مواقع نياز به شما کمك کردند، نام ببريد .
. افرادي که با مهربانيهايشان احساس گرم زندگي را به شما بخشيده اند، به ياد بياوريد .
. پنج نفر را که از هم صحبتي با آنها لذت ميبريد، نام ببريد .

حالا ساده تر شد، اينطور نيست؟
افرادي که به زندگي شما معني بخشيده اند، ارتباطي با "ترين ها" ندارند
... ثروت بيشتري ندارند، بهترين جوايز را نبرده اند،
آنها کساني هستند که به فكر شما هستند، مراقب شما هستند،همانهايي که در همه شرايط، کنار شما ميمانند

. کمي بيانديشيد. زندگي خيلي کوتاه است

و شما در کدام ليست قرار داريد؟ نميدانيد؟

مدتي پيش، در المپيك سياتل،9 ورزشكار دو و ميداني که هرکدام گرفتار نوعي عقب ماندگي جسمي يا رو حي بودند،بر روي خط شروع مسابقه دو 100 متر ايستادند
مسابقه با صداي شليك تفنگ، شروع شد ،هيچكس، آنچنان دونده نبود، اما هر نفر ميخواست که در مسابقه شرکت کند و برنده شود
آنها در رديفهاي سه تايي شروع به دويدن کردند،پسري پايش لغزيد ، چند معلق زد و به زمين افتاد، و شروع به گريه کرد.هشت نفر ديگر صداي گريه او را شنيدند، حرکت خود را کند کرده و از پشت سر به او نگاه کردند ... ايستادند و به عقب برگشتند ... همگي
دختري که دچار سندرم دان - ناتواني ذهني - بود کنارش نشست،او را بغل کرد و پرسيد "بهتر شدي" ؟

.پس از آن هر 9 نفر دوشادوش يكديگر تا خط پايان گام برداشتند
.تمام جمعيت روي پا ايستاده و کف زدند . اين تشويقها مدت زيادي طول کشيد

شاهدان اين ماجرا، هنوز هم در باره اين موضوع صحبت ميكنند . چرا؟
.زيرا از اعماق درونمان ميدانيم که،در زندگي چيزي مهمتر از برنده شدن خودمان وجود دارد

.مهمترين چيز در زندگي، کمك به سايرين براي برنده شدن است
.حتي اگر به قيمت آهسته تر رفتن و تغيير در نتيجه مسابقه اي باشد که ما در آن شرکت داريم

شعله يك شمع با افروختن شمع ديگري خاموش نميشود
[

... سهم من

2007-02-12T23:35:00.000+01:00

…سهم من اینست ]
،سهم من

،آسمانیست که آویختن پرده ا ی آن را از من می گیرد
سهم من پایین رفتن از یک پله ی متروک است
و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن
سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست
: و در اندوه صدائی جان دادن که به من می گوید

- دست هایت را
[ دوست می دارم

...سهم رگهای بیرون زده دستان من شاید، سرانگشتان تو بود

...سهم تمام تمنای چشمهای بیتاب من شاید، چشمان آرامبخش تو بود
...سهم هق هق های غربتزاده ام شاید، شانه های لاغرتو بود
...سهم نفس بریده های شبانه ام شاید، ضربه های قلب تو زیر سینه ات بود

...سهم آتش آغوش من شاید، پهنای شانه های لرزانت بود

خدایا! حتی آن زمان که در آغوش من بودی، کابوس سهم باختن، وداع پای چوبه دار را به یادم می آورد. اعدامی که حکمش از دادگاهی به قضاوت تو، با دادستانی تو، با هیئت منصفه ای متشکل از تو و رویاهایت. مسلما متهم من بودم با جرم ثابت شده از اقرار هزار باره، اما تفهیم اتهام نشده
آسمان من تو بودی، اما نمی دانم در این شب ها کدام ستاره را در آغوش کشیده ای تا من بر زمین بیفتم و پرده ها رویا های آبیم را بیرنگ کنند که

بسترم صدف خالی یک تنهائیست]
[و تو چون مروارید، گردن آویزکسان دگری

2007-02-10T20:24:00.000+01:00

: به یاد قدیما... به یاد زمزمه های آواز گونه و آرام بابا

رهگذار عمر سيری در دياری روشن و تاريك

رهگذار عمر راهی بر فضایی دور يا نزديك

.
كس نمی داند كدامين روز می‌آيد

كس نمي‌داند كدامين روز می‌ميرد

.
چيست اين افسانه هستی خدايا چيست؟

پس چرا آگاهی از اين قصه مارا نيست؟

.
صحبت از مهر و محبت چيست؟

جای آن در قلب ما خالی است؟

.
روزی انسان بنده ی عشق و محبت بود

جز ره مهر و وفا راهی نمی‌پيمود

كس نمی داند كدامين روز می‌آيد

كس نمی‌داند كدامين روز می‌ميرد

بامداد خمار / شب شراب

2007-02-04T03:15:00.000+01:00

این آهنگ از همون موسیقی اولش دل من رو بدجوری می لرزونه... شعرش که داغون میکنه، حتی اگه با انگلیسی افتضاح من بشه چیزی از متنش فهمید، اما خود متن فرانسه اش دنیای دیگه ایه. هر چند این ها حرف های یک "تو" هست برای مثل "منی" اما با تمام

وجودم میتونم حسش کنم

شاید هرگز داستان من نباشه، چون اینقدر همیشه همه چیز برای من روشن شده بوده که هیچ جای شک یا حتی امیدی باقی نمی گذاشته.

... وقتی هم که مثل یک اثبات استقرائی

این ها همه یعنی اینکه باز یه خبریه... اما نه یه خبر جدید... از همون خاطرات تارعنکبوت گرفته ای که رستاخیزشون نه یکبار بازای هر دنیا که هزاران بار بازای یک زندگیه. خاطراتی که با هر رخ نمایی، حضور مجازی یا هر حرفت از دلتنگی- که هرگز جایگاهش را در زندگی امروزت نمی یابم- با هر بارون، با هر ترانه، با دیدن هر دو پنجه گره خورده ویاهر دو بازوی ضربدر شده و هزاران حس بصری و سماعی و لامسه دیگر، باز زنده می شوند و حرکت را از من میگرند. شاید همین گواه ماندگی این خاطرات باشند اما تا زمانی که نخواهم زنده ای را جایگزین مرده ها کنم، همین مردگان بازیگران سوپر استار تفکرات من هستند. جایی خواندم سوپر استار یعنی بازیگری که تماشاچی تنها برای دیدن او به سینما می آید، فارغ از فیلم

با صد هزار جلوه برون آمدی که من
با صد هزار چشمه تماشا کنم تو را

آنشب که از شراب چشمان خمارت بر سینه ام مینوشیدم ، شاید باید به بامداد خمارم که شراب سینه ای دیگر مستت میکند، می اندیشیدم. ... آنقدر نماندی و نماندم تا از مستیم، مستت کنم

Il pense a moi, je le vois je le sens je le sais

Et son sourire me ment pas quand il vient me chercher

Il aime bien me parler des choses qu'il a vues

Du chemin qu'il a fait et de tous ses projets

***

"He thinks of me, I see it I feel it I know it

And his smile doesn't lie when he comes to pick me up

He likes to talk to me about the things he saw

About the progress he made and of all his projects"

____________

Je crois pourtant qu'il est seul et qu'il voit d'autres filles

Je ne sais pas ce qu'elles veulent ni les phrases qu'il dit

Je ne sais pas ou je suis quelque part dans sa vie

Si je compte aujourd'hui plus qu'une autre pour lui

***

"I believe however that he's alone and that he hangs out with other girls

I don't know what they want nor the sentences he says

I don't know where I am somewhere in his life

If I count more than the others for him today"

____________

Il est si prés de moi pourtant je ne sais pas comment l'aimer

Lui seul peut décider qu'on se parle d'amour ou d'amitié

Moi je l'aime et je peux lui offrir ma vie

Même s'il ne veut pas de ma vie

***

"He is so close to me yet I don't know how to love him

Only him can decide if we talk about love or about friendship

I love him and I want to offer him my life

Even if he doesn't want my life"

____________

Je rêve de ses bras oui mais je ne sais pas comment l'aimer

Il a l'air d'hésiter entre une histoire d'amour ou d'amitié

Et je suis comme une ile en plein océan

On dirait que mon cœur est trop grand

***

"I dream of his arms but I don't know how to love him

He seems to hesitate between a love story or a friendship story

And I'm like an island in the middle of the ocean

It seems my heart is too big"

____________

Rien a lui dire il sait bien que j'ai tout a donner

Rien qu'a sourire a l'attendre a vouloir le gagner

Mais qu'elles sont tristes les nuits le temps me parait long

Et je n'ai pas appris a me passer de lui

***

"Nothing to tell him he knows well that I have all to give

Only to smile waiting for him wanting to have him

But they're sad those nights and the time seems long

And I hadn't learn to live without him"

____________

Il est si prés de moi pourtant je ne sais pas comment l'aimer

Lui seul peut décider qu'on se parle d'amour ou d'amitié

Moi je l'aime et je peux lui offrir ma vie

Même s'il ne veut pas de ma vie

***

"He is so close to me yet I don't know how to love him

Only him can decide if we talk about love or about friendship

I love him and I want to offer him my life

Even if he doesn't want my life"

____________

Je rêve de ses bras oui mais je ne sais pas comment l'aimer

Il a l'air d'hésiter entre une histoire d'amour ou d'amitié

Et je suis comme une ile en plein océan

On dirait que mon cœur est trop grand

***

"I dream of his arms but I don't know how to love him

He seems to hesitate between a love story or a friendship story

And I'm like an island in the middle of the ocean It seems my"

آفرینشی دیگر

2007-01-11T22:21:00.000+01:00

شاید خیلی بیشتر از بیست و سه بار تا به حال این داستان را شنیده ام. اما هر بار مثل اینکه ماجرای هیجان انگیزی باشد، ناخودآگاه گوشهایم باز میشوند و ابروهایم بالا میروند و چشمانم گرد
اونروز تا عصر توی دانشگاه کلاس داشتیم. آزمایشگاه. هیچ خبری هم نبود. شب هم به خانه رفتم، بابات هم آمد و اون شب را با خاله زینت خونه مامانجون بودیم واسه شام. اون شب خاله زینت هم خونه مامان جون موند، ما هم که خونمون روبه روی خونه مامان جون بود، به خونه خودمون رفتیم و خوابیدیم. توی شب از شدت درد از خواب بیدار شدم، بابا هم یکدفعه از خواب پرید و گفت "خواب دیدم وقتش شده!!!". اونشب رفتیم بیمارستان، خاله زینت هم اومد. دکتر نبود، واسه همین بهم یه آمپول زدن تا خوابم ببره. فردا صبح ساعت هشت، تو به دنیا اومدی. کوچولو و سفید

داستان، داستان به دنیا اومدن نابغه قرن نیست، ماجرای تولدی است که روزانه هزارانش در دنیا اتفاق می افتد، اما برای من یکبار بیشتر جنین اتفاقی نیفتاده. اجازه زیستن من در همین لحظه صادر شده. لذت حیات من در چنین روزی به مجموعه الطاف الهی به مخلوقاتش اضافه شده

خدایا به خاطر هر آنچه که از همان اولین روز به من دادی و هر آنچه که از من گرفتی و صبرش را عطایم کردی تا بتوانم باقی بمانم و به خاطر محبتی که در دلهای همه آنهایی قرار دادی که دوستشان دارم وآنها که مرا در این روز فراموش نکردند، شکرگزارت هستم

پروانه

2006-12-22T00:24:00.000+01:00

... دیوانگی نکن پروانه
! بگذار بالهایت رابگیرم
کمی درد را بپذیر، سر سختی نکن

هوای خفه این اتاق جای تو نیست
، میدانم اگر زیر این نور بمانی
!!! صبح دیگر توان پروازت نیست
بگذار بالهایت را بگیرم و
... در سرمای تاریک بیرون از پنجره رهایت کنم
تا شاید؛
طعم زیبای زندگی را دریابی
که این نور؛
.به هیچ کدام از امثال تو، در شب های قبل رحم نکرده است

.که من باور نمی کنم که کمال پروانه ، مرگ زیر نور چراغ باشد

... عشق ، مرگ برای معشوق نیست؛ که تعریف معشوق با قاتل یکی نیست

آذر 16

2006-12-06T01:41:00.000+01:00

... شاید هر گز آن شب بلند باور نمی کردم که اولین سالگرد یک خداحافظی باشد و دومین سالگرد تولد هیچ چیز جز خلائی بزرگ

Entry for December 06, 2006

!!! بتیت و خدائیت

2006-11-12T01:56:00.000+01:00

! بازای هر بتی که در گوشه ای میشکند، وحدانیت هویدا تر میشود
خدائی که از خود تخریبی بت ها رخ می نماید، ماندگارتراز خدائی است که از بت شکنی ابراهیم ها نمایان میشود. خدای من وقتی پرده می گشاید، بتی را یارای عرضه اندام نیست؛ بتی که موجودیتش از روح و جان تو آب میخورد و بقایش به قیمت ثانیه های مفلوک و هلاک شده زندگی توست
. بتی که خود شکنی میکند، ذره ای هراس بازگشتش را وا نمی گذارد
ای موجودیتی که می پرستمت، در خود فرو شکن! اگر بتی بیش نیستی، که من به دنبال خدائی میگردم، که خدائیش را از ایده آل های روح من وام نگرفته باشد

!!! خدائی که هر لحظه مرا می آفریند، نه بتی که هر لحظه می آفرینمش

... چشمانت

2006-10-10T12:16:00.000+02:00

... بیا دنیایمان را تقسیم کنیم ... دستان و چشمان تو ازبرای من ، تمام دنیا برای تو

2006-10-06T02:43:00.000+02:00

امشب نیز باز پر از حرف آمده ام. تصدیق آن صدای پتک های ثانیه گرد ساعتی است که تلاش میکند نظر من را به خودش جلب کند. حتی با این که دیگر مطمئنم که هرگز خواننده نوشته هایم نیستی ، اما باز امشب دستم پیش میرود که چیزی بنویسم. اما باز هم برای تو...برای توئی که دیگر دستانت آنقدر دورند که قلب مرا به لرزه در نمی آورند و داشتن سرت بر سینه ام، در زیر ستارگان، در جائی که شهر زیر پاهایمان باشد ، گناه لذت بخشی که مرا از آتش خدائی نمی هراساند، شاید رویایی شده که در خواب هم به سراغم نمی آید. تشنگی آغوش من، گرمای لبانم و لرزش دستانم برای بار دیگر بر گرفتن قطره الماسی از گونه هایت، هرگز با هرزگی فرو نمی خوابند. امروز که بند بند وجودت آرامش دهنده سر انگشتان دیگری شده، تنها خیالت سهم من از هر حس عشق گونه است. نمی دانم چهره دوست داشتنی و امید دهنده ای که در تمام لحظه لحظه های تنهاییم حضور دارد، حضوری که حتی در روزهای بودنت هم چنین پر رنگ نبود، تویی یا پوسته ای از تو. پوسته ای که که با قی مانده تا خیال من در خلا یک وجود، در هم نشکند و عشق ورزی را از یاد نبرد. همان عشق ورزی که مثل عشق های هیچ کتابی نبود و همیشه محکوم به کذب بود. اما هیچ گاه نخواهی فهمید که نه تنها بعد از تو "ثریا"ئی جای نامت را روی کنده کاری میز ها را نگرفت که ... این همه حرف را چه سود. از آن زمان که میبایست چیزی را باور میکردی بسیار گذشته است ، اما نام و یادت، خواب از سر من می پراند

... روزهای آخر یک تابستان

2006-10-01T00:30:00.000+02:00

امروز خواستم به همه چیز بخندم... به" تنهایی" که عادتم شده، به" دلهره" که رفیق با مرام لحظه هایم شده، به عجیب ترین ها که در بدترین وقت ها رسیده اند. شاید نباید اینقدر درون را نگاه کرد. گاه باید دیوانه شد. گاه باید فریاد زد. وقتی باران مثل پرنده ای که به لباس تمیز حساسیت داردو تمام زحمت های کذایی را با یک خود ارضایی چند ثانیه ای یکی می کند ، تو را که روی دوچرخه با کیفی به شانه و ساکی به فرمان دوچرخه میبیند ، هوس ابراز وجود بهش دست میده، اونوقته که باید به جای اینکه اخم ها را در هم کشید و به عالم و آدم فحش داد، با ید جیغ کشید . به جای "بارون دوست دارم هنوز، چون تو را یادم میاره،..." تو خیابون دیدمش، زیر بارن دیدمش ، مثل لیلی بود و من به چشم مجنون دیدمش،..." را فریاد زد. اونقدر بلند که مردمی از توی ماشین هاشون می بیندت دلشون واست نسوزه. میشه به راننده ای که وزن لباستو با آب کف جاده ای که بهت پاشیده دو برابر کرده، خندید. میشه از اینکه آدم آفریده شدی و یه موش نیستی که یه دوچرخه سوار وقتی از کنار نعشه ات که یه ماشین زیر این بارون لهش کرده، رد میشه صورتش را اینقدر در هم نکشه، از خدات تشکر کنی...اما همه اینها به شرطیه که وقتی به خونه برگشتی و لباساتو عوض کردی ، باز با شنیدن یه آهنگ به یادت نیاد که .... چقدر دلم تنگه

... من و ابراهیم

2006-09-15T08:01:00.000+02:00

باز لبهای من به خنده نشست
روی تنهاييم پرنده نشست

باز توفان گرفت ابراهيم
بت من جان گرفت ابراهيم

بت من رنگ و بو نمی خواهد
شبنم است و وضو نمی خواهد

می زنم هر چه در، نمی شکند
بت من با تبر نمی شکند

تو بتت از گل است ابراهيم
کار من مشکل است ابراهيم

تو بهارت به اين قشنگی نيست
بت من چون بت تو سنگی نيست

گل به گيسو نمی زند بت تو
چشم و ابرو نمی زند بت تو

تو صدای مرا نمی فهمی
حرف های مرا نمی فهمی

امتحان کن جمال او ديدن
تا تو باشی و بت پرستيدن

تو دلت خون نبوده در هوسی
چشمهايت نمانده پيش کسی

تو نشستی کنار دلهره ات؟
شده انديشه ی کسی خوره ات؟

شده از عمق سينه آه کنی؟
مثل ديوانه ها نگاه کنی؟

خيمه ی سروری نزن اينجا!
لاف پيغمبری نزن اينجا!

آب خواهد شد آهن تبرت
خون می آيد ز عشوه در جگرت

از غمش سر به چاه خواهی برد
به خدايت پناه خواهی برد

ماه در چاه تنگ پيرهنش
می خزد يوسفانه بر بدنش

آبی چشم آسمانی او
باغ لبهای ارغوانی او

شب زيبای گيسوان خمش
مژه های بلند روی همش

قطره ی ژاله بر رخ لاله
آه از اين ماه چارده ساله!

باز لبهای من به خنده نشست
روی تنهاييم پرنده نشست

باز توفان گرفت ابراهيم
بت من جان گرفت ابراهيم

او در انديشه زمان جاريست
روی لبهای ديگران جاريست

من زبان ريز آن پری رويم
هر چه دلخواه اوست می گويم

چه کنم رو به اين حرم نکنم
سجده بر پای اين صنم نکنم

من چه با اين دل فگار کنم
تو که پيغمبری بگو، چکار کنم؟

... میلاد

2006-08-29T10:16:00.000+02:00

... خیلی باید بی معرفت شناخته باشی من را، اگه به این باور باشی که از یاد بردم

!!! زیباترین هدیه من" سکوتم" بود

... ایکاش میفهمیدی

... چند روزی از یک زندگی

2006-08-10T21:18:00.000+02:00

از اون جايي كه ما مثل هيچ كس نيستيم و هيچ چيزمون عادي نيست و خيلي تعداد آدمايي كه اينجا بتونن ما را با مجموعه كارايي كه ميكنيم و نمي كنيم تحمل كنن زياد نيست، ما هم تصميم گرفتيم كه تنها كوله پشتي و كيسه خواب را برداريم و بزنيم به راه... از يه ماه قبل بليط اون هواپيماي كوفتي را گرفتم. تو اين مدت علي شيكاگو بود و مرتب با هم در تماس بوديم، آخه اونم مثل من شايد به خاطر متفاوت بودن منزوي تر مونده (البته از ایرانی ها )... يه ايميل واسش زدم كه من دارم ميرم ايتاليا تو هم اگه مي خواي بيا، كه اونم بعد از سبك سنگين كردن قضيه راضي شد از من خواست بليط ايراني كه واسش رزرو کرده بودم را چند روزي عقب بندارم و به جاش واسش بليط ايتاليا را بگيرم. ما هم همين كا را كرديم. بعدم از اونجايي كه توي سفر بلژيك دوربينم را دزديده بودن، يه دوربين جديد هم خريدم. خلاصه حسابي دل و جيب و به دريا زديم. چون بعد از تموم شدن اون امتحاناي كمر شكن و بلافاصله شروع شدن كار، خيلي نياز به يه سفر حسابي داشتم. برنامه را اين طور ريخته بودم كه اول ميلان، بعد به ترتيب ونيز، فلورانس و رم ... برنامه خوبي ميشد. الآن ديگه علي برگشته بود فرانسه ، منم چند روز زودتر رفتم پاريس. پاريس شهر رؤيا ها، رنگ ها . واقعا هم كه از زيباترين شهرهاست. چقدر اون چند روز خوش گذشت. بيش از صد بار گفتيم كه مدت ها بوده كه اينقدر نخنديده بوديم. كار به جايي رسيده بود كه به درز ديوار هم ميخنديديم. تمام وقت فك و سر و دل من از شدت خنده درد ميكرد. توي اين فرصت ديدارها با دوستان قديمي هم تازه شد. با علي ميگفتيم چه خواهد شد اگه اين چند روز سفر به همين شكل ادامه پيدا كنه. بالاخره روز سفر اصلي از راه رسيد. 2 اوت. به هر مكافاتي بود خودمون را رسونديم به يكي از فكسني ترين فرودگاهاي بين المللي. پرواز ساعت 8:30 صبح بود و قبل از اون ما مجبور بوديم اتوبوس مخصوص فرودگاه را سوار شيم. يعني اينطور بگم كه ما ساعت 3 صبح از خونه زديم بيرون. منم كه تا ساعت 3 به خودم ور ميرفتم و اتاق مرتب ميكردم و وسايل جمع ميكردم. علي هم خواب بود. ساعت 3 از خونه كه زديم بيرون يه آقاي مهربون واسمون ايستاد و مي خواست در ازاي 115-120يوروي ناقابل ما را تا فرودگاه ببره. اينقدر اين آقا مهربون بود كه گفتيم اگه ما تعرفه تو را ميدونستيم تا خود ميلان باهات ميومديم. خلاصه فقط ما راتا ایستگاه اتوبوس های فرودگاه رسوند و با یه مبلغی بیشتر از اونی که هماهنگ کرده بودیم رفت. خیلی منو عصبانی کرده بود، آخه اون بندگان خدایی هم که تو بازارای اصفهان با گاری وسایلتو تا ماشین میارنم زیر قیمت توافقی نمی زنن اون وقت این برادر با این همه دنگ و فنگی که به خودش آویزون کرده و این ماشین جیگولی نمی تونه 10 دقیقه رو حرفش بمونه! وقتی رسیدیم هنوز زود بود و تا حرکت اولین اتوبوس یک ساعت و نیمی باقی مونده بود. علی که حس سفر از همون وقت بهش دست داده بود کیسه خواب را باز کردو همون جا کنار خیابون گرفت خوابید. منم همین کار را سعی کردم بکنم اما هر گز نتونستم بخوابم. با اینکه وسط تابستون بود اما هوا خیلی سرد بود. صدای موتور اتوبوس را که شنیدم سر از کیسه خواب در آوردم و علی را هم بیدار کردم. سریع سوار همون اتوبوس شدیم. از سرما، لرزه عجیب غریبی به بدنم افتاده بود و به تعداد سنگ ریزه های زیر کیسه خواب نقاط مختلفی از بدنم درد میکرد. بعد از حدود یک ساعت رسیدیم به فرودگاهی که میتونست با یک کانتینر جایگزین بشه. اما هنوز تمام این صحنه ها عاملی واسه خنده های عجیب و غریب من و علی بود به خصوص وقتی با خاطراتش از شیکاگو و دوستانش و خاطرات "سیتی زن" مخلوط میشد. بعد از تحویل چمدون ها و خوردن یه صبحانه مسخره اما پر خنده سوار هواپیما شدیم. مثل اینکه من را مجبورم کرده باشن به محض نشستن تو هواپیما، تمام بی خوابی ها و خستگی ها روی پلک های من افتادن و مثل نعشه ای تا خود فرودگاه میلان خوابم برد. از صدای ترمز هواپیما علی هم از خواب بیدار شد. دیگه الآن رسیده بودیم .ساعت نزدیک 10 شده بود. بارها را گرفتیم و با اولین اتوبوس به سمت میلان حرکت کردیم. هر دومون کم حوصله تر بودیم، شاید به خاطر خوابهای پاره پاره قبل از اون. جاده های کثیف و کنار جاده های خاکی در مقایسه با بقیه کشور های اروپایی توی ذوق میزد. وقتی به شهر رسیدیم یه حسی مثل اینکه همه شهر را دوده گرفته اذیتم میکرد اما به خودم دلداری میدادم که این اشکال شیشه اتوبوسه و یا اشکال تصویری که دیگران قبل از اومدن توی ذهنم ساختن. به محض رسیدن به ایستگاه قطار متفق القول تصمیم گرفتیم که زود از این شهر بریم ، این بود که بلافاصله بلیط ونیز را واسه فردا صبحش خریدیم. بعد از اون پیدا کردن هتلی که علی از قبل رزرو کرده بود خیلی سخت نبود. بعد از 20 دقیقه ای پیاده روی ، ما مقابل پذیرش هتل بودیم. طبق معمول همه هتل ها، از ما پاسپورت خواستند . من هم با اطمینان تمام به سراغ محلی که میبایست به راحتی پاسپورتم را پیدا کنم رفتم. فقط یه کلمه به زبونم اومد:"یا ابالفضل" . خیلی عجیب بود که سکته نکردم. واقعا سرم گیج میرفت. یک لحظه تمام خنده های چند روز قبل با چهره های مردمی که متعجب یا خوشحال خنده های ما را میدیدند و چهره راننده تاکسی که صبح ما را رسونده بود و خیلی چیزهای دیگه توی ذهنم اومد. آه هر کدام کافی بود تا تمام اون خنده ها را از دماغ ما بیرون بکشه. پاسپورت من سر جای خودش نبود. دنیایی بود که روی سر من خراب میشد. نیشخندهای رییس هتل و همسرش که حتی حاضر نبود انگلیسی صحبت کند و حتی جواب سوال انگلیسی ما را به ایتالیایی میداد ، داشت دیوانه ام میکرد. وقتی از اون مرتیکه شماره فرودگاه را خواستم ، با بی تفاوتی تمام گفت : شماره تلفن فایده ای نداره ، باید بری فرودگاه. فکر برگشتن باز از اون مسیری که تازه اومده بودیم و یک ساعتش برای من مثل نیم روزی جلوه کرده بود حالم را به هم میزد. هر طور بود چند شماره ای از این فرودگاه گیر آوردم . اما مثل اکثر تلفن های دیگه روی سیستم اتوماتیک بود و طبق معمول، نتیجه : هیچ. اضطراب، دلهره، نگرانی، وحشت و مجموعه تمام حسهای افتضاح دیگه، مغزم را مختل کرده بود. باز به همون ایستگاه قطار برگشتم و همون اتوبوس های با شیشه های دوده گرفته و جاده های کثیف و زشت و بلاخره همون فرودگاه لعنتی. فکر میکردم حتما پیداش میکنم. مسلما اولین کاری که کردم، رفتن به سمت اولین تابلو با اسم اون شرکت هواپیمایی. اما اونجا کارت کردیت اون شرکت را می فروختن. من را به سمت گیشه فروش بلیط شرکت راهنمایی کردند. اونجا هم ابراز بی اطلاعی کردند و گفتن ما کارمند فرودگاهیم نه اون هواپیمایی. من را به سمت مرکز اشیا گم شده فرستادند ، اما آنجا هم ابراز بی اطلاعی کردند چون یک مدرک حقوقی بود ، گفتند باید با سرپرستمان صحبت کنید. من سراغ سرپرست رفتم که او هم من را به رفتن به سراغ پلیس راهنمایی کرد. به سراغ پلیس رفتم ، او هم پس از چند لحظه ای گشتن ابراز بی اطلاعی کرد. در حین صحبت با کارمند پلیس ، یک دفعه صدای وحشی کسی از اتاق پشتی به گوشم رسید . در همین لحظه یک مرد هیکلی با یه تیشرت آرم دار سفید و یک شلوار کماندویی که ظاهرا رییس پلیس بود ، از اتاق خارج شد و بعد از چند کلمه ای ایتالیایی صحبت کردن با اون کارمند، با صدای بلند چیزی به ایتالیایی به من گفت. حالم از تمام بی شعوری که این حیوان گنده داشت به هم میخورد. کارمندش فهمید و با انگلیسی داغون تر از خودم، بهم فهموند که این یارو گفته که چیزی پیدا نکردند! هرگز معنی این برخورد را نمی فهمیدم. دیگه الآن داشتم از ناراحتی میمردم. جرات نمی کردم به فردا و چند لحظه دیگه فکر کنم. هیچ کس قضیه را درک نمی کرد. درمانده روی صندلی نشسته بودم. توی کافی نتی که وسط کریدور بود، تیپ خاص آقایی نظرم را جلب کرد. روی کارت روی سینه اش اسم همون شرکت هواپیمایی را دیدم. با تردید فراوان جلو رفتم و قضیه را واسش توضیح دادم. شاید تنها کسی بود که قضیه واسش اهمیت پیدا کرده بود. تازه فهمیدم که خلبان پرواز صبح خودمون بوده. بهم گفت که همون هواپیما باز شب بر میگرده همین جا . شماره موبایلم را گرفت و گفت اگه خبری پیدا کرد باهام تماس میگیره. این صدمین شماره ای بود که میدادم و می گرفتم. اما چیزی گفت که بیشتر نا امیدم کرد. هواپیما تنها در آخر هر روز تمیز میشد و با توجه به اینکه تو این فرودگاه در به در هیچ کس نمی دونست این هواپیما بعد از میلان به کدوم جهنمی رفته و میره و اینکه شب کجا تمیز میشه، اگه پاسپورت توی هواپیما گم شده باشه، احتمال پیدا شدن را کمتر میکرد. علی واسم اس ام اس زد که "چه کار میکنی؟". تنها کاری که تونستم بکنم، نشستن تو یکی از همون اتوبوس ها، جاده های کثیف، آپارتمان های دوده گرفته و یک ساعت بعد همان ایستگاه قطار. بعد از نیم ساعتی به سختی هتل را پیدا کردم. چیزی به نام مغز واسم باقی نمونده بود. از جلوی پذیرش که رد شدم زن صاحب هتل داشت با تلفن حرف میزد. از پله های هتل که خواستم بالا بیام ، باز شروع کرد به ایتالیایی چیزی گفتن. چون محل نگذاشتم با یه جون کندنی سعی کرد به انگلیسی بهم بگه که باید پاسپورتم را نشون بدم. گفتم باشه و رفتم بالا. از گرما، عرق از چونه ام می چکید. علی را توی راهرو دیدم که داشت میرفت بیرون. اون هم تا اون وقت توی هتل مونده بوده. به اتاق رفتیم و آبی به دست و صورتم زدم. چند دقیقه ای نگذشت که تلفن اتاق زنگ زد. میدونستم که مرتیکه چی میخواد. با علی رفتیم پایین. گفت اگه شب میخوای توی هتل بخوابی باید بری یه نامه از پلیس بیاری. کثافت مثل اینکه فرصت گیر آورده باشه، شروع کرد به جفنگ گفتن که من هرگز توی عمرم چیزی گم نکردم، اگه میخواین از خانومم بپرسید. گفتم به خاطر اینکه شما "پرفکت" هستین. گفت من شوخی نمی کنم. حالم از تمام این هیکل داشت به هم میخورد. گفتم ولی من تو این شرایط دارم شوخی میکنم. به سمت اداره پلیس به راه افتادیم. علی چند تایی عکس گرفت . به اندازه یک دنیا از روی اون شرمنده بودم. به اداره پلیس که رسیدیم و قضیه را توضیح دادیم خیلی برایشان عادی بود. حتی برگه هتل را که از دور دیدند ، گفتند این کار بین یک تا 12 ساعت طول میکشه. چه تلورانس جالبی. ساعت 7 شب بود. با علی تصمیم گرفتیم که این کار را بکنیم، هر چقدر که طول میکشه، غافل از اینکه چه آشی واسمون پختن. علی شماره کنسولگری ایران در میلان را گرفت و رفت که باهاشون تماس بگیره. این دوستان هم بازجویی ها را شروع کردند. نمی دونم چرا فضایی به این سنگینی ایجاد کرده بودند. مگر غیر از این بود که من با پای خودم رفته بودم که گزارش مفقود شدن پاسپورتم را بدم؟ یک بازجویی واقعی بود. یه برگه بهم دادن که گزارش مفقود شدن پاسپورت بود و همینطور برگه هتل را هم مهر کردند اما گفتند اگه کار امشب تمام شد که میتونی از این برگه استفاده کنی و گر نه برای هر شب همین برنامه را داری. قاعدتا کار اینجا تمام شده بود. علی هم الآن برگشته بود. از کنسولگری گفته بودند که فردا بیایید ببینیم چه میتونیم بکنیم. یه اعتماد به نفس کاذبی پیدا کردم که نشانی از کشورم پیدا کرده بودم. حتما کمکم میکردن. به علی گفتن بره چون ممکنه کار طول بکشه. کار قاعدتا تمام شده بود. علی رفت. من به دنبال پلیسی که اومده بود دنبال من رفتم. بعد از یه مسیر پیچ در پیچ، رسیدیم به یه اتاقی که داخلش چندین پلیس دیگه هم بودند و داشتن با اون زبون اجق وجقشون میگفتن و میخندیدند. من که رسیدم شروع کردند با من هم حرف زدن اما با همون زبون خودشون و شاید منتظر بودن که من هم بخندم. به من اشاره کردند که که روی سکوئی که اونجا بود بشینم. من هم همین کار را کردم. یکی از پلیس ها که به اندازه کافی هم تپل بود با خنده ای چیزی به من گفت. من هم با لبخندی سر واسش تکون دادم. باز جمله اش را تکرار کرد، اینبار با اشاره به کفش های من. فکر کردم میگه کفشاتو از کجا خریدی؟ بعد از صد بار تکرار همون جمله اما کلمه کلمه به این امید که شاید من ایتالیائی بفهمم، با اشاره دست بهم فهموند که بند کفشم را در بیارم. چیزی که هرگز به ذهنم نمی رسید. من هم همین کار را کردم و به خودم این دلداری را میدادم که حالا تمام میشه و به خودم میگفتم درسته که باز بستن بندا سخته ولی مهم نیست. بعد ظاهرا نوبت کمر بند بود و بعد تمام چیزای توی جیبام . منتظر بودم بگه شلوار و تی شرت . اما تا همین حد اکتفا کردند. به من گفتن دنبالشون برم. رفتم... اینجا دیدن قفل کشوئی که فقط توی فیلم ها دیده بودم . دنیا بود که روی سرم بود . در را باز کردند. قدم از قدم نمی تونستم بردارم. حرف زدن هم فایده نداشت. فقط با دستم تونستم جلوی دهنم را که باز مونده بود را بگیرم. پلیس با خنده من را به داخل دعوت کرد. چشم های جستجو گر دو مهمون قبلی سر تا پای منو داشتن میخوردن. دیگه مطمئن بودم که این خود خود زندان. صدای بسته شدن در و قفل کشوئی همون صدای توی فیلم ها بود. مغزم داشت منفجر میشد. چطور باید باور میکردم . دیوار های پر از یادگاری... الله اکبر بزرگی که با قرمز روی دیوار نوشته شده بود، خدا میدونه چطور قلم به دستشون رسیده واسه یادگاری نوشتن. ترجیح میدادم به جای نگاه کردن به دو نفر دیگه به دنبال یادگاری به فارسی بگردم. بخصوص که یکی از اونها که کثافت از تمام وجودش میبارید و من نمی دونم چه کار باید کرد که پاها اونطور سیاه بشن. اون کثافت به تعداد ثانیه ها آب دهانش را از هر طرف مینداخت. وقتی با خودم فکر کردم که ممکنه اون حیوونی که قبل از ما اینجا بوده آب دهانش را اینجایی که من نشستم انداخته باشه، با خودم عهد کردم که دیگه این لباس ها را نمی پوشم. سرم را بین دستام گرفته بودم و سعی میکردم اون صدای تعفن آور را نشنوم. نمی دونم بعد از چه مدت همون پلیس مهربون اومد دنبالم. فکر کردم دیگه تمامه. به یه اتاق دیگه رفتیم. باز یه عالمه آدم اونجا بودند، که همه به ایتالیلیی با من صحبت میکردند. زبانی که اختلاظی از فرانسه و انگلیسی و اسپانیولی بود. از حرکت سر ها فهمیدم که باید روی صندلی بشینم. طبق معمول یه جمله به ایتالیایی با صدای بلند. یکدفعه یه فلاش وحشتناک از همه طرف. از صدای عصبانی از پشت سرم فهمیدم که چشمام به هم خورده بوده. دوباره همون فلاش. دیگه عکس شماره دار ، عین خود خود زندانی ها. دیگه آب از سرم گذشته بود. حالا دیگه نوبت گرفتن اثر انگشت بود. چیزی شبیه واکس را روی قطعه سنگی ریختند و با صبر تمام آن را روی سنگ پهن کردند. انگشت شست راست قربانی اول بود. بعد از اون تک تک انگشتای دست راست و چپ، مجموعه چهار انگشت با هم و کف دست بطور کامل. هر کدام در 3 نسخه. دیگه کاملا یه زندانی بودم. باز همون زندان. این بار خیلی طولانی تر، حتی نمی دونم چقدر طول کشیده بود. بالاخره همون پلیس مهربون اومد به سراغم و به همون اتاق اول بردنم. باز شروع کردند به ایتالیایی چیزایی بلغور کنن. یکی از اونها یکی از کاغذ های توی جیبم را برداشته بود و به نوشته های پشتش گیر داده بود. کاغذی بود که توی فرودگاه پشتش شماره ای نوشته بودن و بهم داده بودن. 100 تایی امضا گرفتن و وسایلم را بهم پس دادن و با یه عالمه کاغذ و به اصطلاح آزادم کردند. حتی اجازه این را ندادن که بند کفشام را ببندم. فقط باید میرفتم. به هتل که رسیدم، کاغذ را محکم روی میز هتل دار کوبیدم و به اتاقم رفتم. علی هم اونجا بود. شاید به اندازه من خسته. بلیط های ونیز را پس داده بود اما پولش را پس نداده بودند. دوشی گرفتم . با علی قدمی همون حوالی هتل زدیم. و لحظه به لحظه از این خلق متنفر تر شدیم و به هتل برگشتیم. حیواناتی که وقتی از مغازه هاشون خرید میکنم بهت اجازه نمی دن که روی صندلیشون استراحت کنی. هر کدام از این لحظه ها برای ارضائ ما برای فرار از ان سرزمین کافی بود. فردای این روز که مثل روز بعد از یه زخم وحشتناک درددار بود، چند ساعتی از وقتم را باز در همون فرودگاه لعنتی حروم کردم. قبل از اون هم به کنسولگری ایران در میلان رفتم که کمک بی دریغشون داشت از ایرانی بودنم شرمندم میکرد. حتی حاضر نشدند گواهی نامه رانندگی ایرانیم را واسم ترجمه کنند که در صورتی که به پلیس برخوردم چیزی واسه ارائه داشته باشم. نا امید و بی امید از همه جا به همون ایستگاه قطار کذائی برگشتم، جایی که با علی قرار داشتم. جایی که با اولین قطار اون روز به فرانسه برگشتیم. اون هم چون جای خالی نبود مجبور شدیم بلیط فرست کلاس بگیریم. فارغ از بلیط هواپیمای برگشتمون که بی خیال شده بودیم. اما توی قطار هم دچار کنترل کننده های پاسپورت شدیم. چیزی که تنها عامل انتاب ذقطار واسه برگشتن بود، امید به نگشتن پاسپورت ها بود که این اتفاق هم افتاد. اما از مرز گذشته بودیم و وارد دنیای انسان ها شده بودیم. اینجا بعد از ادائه کارت دانشجوئی و توضیح قضیه ازم پذیرفتند. البته ممکنه تلفن قضیه را بررس کرده باشن. شب بود که به لیون رسیدیم. به امید خرید اولین قطار پاریس وارد ایستگاه شدیم، اما اولین قطار پاریس ساعت 7 صبح بود. دیگه داشتیم از حال میرفتیم. نه هتل میتونستیم بریم و نه هیچ. هزاران بار خدا را شکر کردم که علی یه آدم غرغرو نیست . شب را هم قرار شد توی کیسه خواب بگذرونیم. اینم رو همش. از زندان رفتن که بالا تر نبود. خدا را شکر ایستکاه قطار کنار یه فرودگاه بود که انگار طراحی شده بود واسه بین راه مونده ها. تمام فرودگاه را صندلی زده بودند . صندلی هایی که میشد تکیه گاهش را طوری تنظیم کرد که بشه روش خوابید. اما ما به اینم راضی نشدیم. کیسه خواب ها را از غلاف در آوردیم و یه گوشه ای آروم گرفتیم. قبل از اینکه بخوابم تصمیم گرفتم به حسین زنگ بزنم. باید شناسنامه ام میرسید به دستم. حالا این وقت شب کارت تلفن از کجا میشه گیز آورد؟ بیخیال بابا ، با موبایل مستقیم زنگ میزنم. سریع قضیه را واسه حسین توضیح دادم و بهش یه آدرس دادم و یه دروغ هم یادش دادم که بدون اینکه به خانواده ام چیزی بگه شناسنامه ام را ازشون بگیره و واسم بفرسته. اون شب هم با تمام شب گردی ها و کابووس ها و دلهره هاش صبح شد. سضعت 6 علی را بیدار کردم. بلافاصله بلیط پاریس گرفتیم و به اولین قطار 6:45 به سمت پاریس راه افتادیم. هر چی به پاریس نزدیکتر میشدیم مثل اینکه یه حجم زیادی از دلهره را از دوش من بردارن، احساس آرومیه بیشتری میکردم. از راه با چمدون و همه وسایل مستقیم رفتم سفارت ایران. اونجا بهم قرار ملاقات دادن واسه 4 روز بعد که سه شنبه ای بود. همین که میدیم ظاهرا قضیه خیلی هم پیچیده نیست آروم تر میشدم. مسلما یکی از مدارک لازم همونطور که فکر میکردم شناسنامه بود. تو سفارت بهم پیشنهاد کردند که واسم از ایران فاکسش کنند از وزارت خارجه به سفارت. حالا چطور میتونستم اینو از بابام بخوام بدون توضیح قضیه. هر طور بود با بابام اینها تماس گرفتم و با هزاران دروغ و چاخان ازشون خواستم که شناسنامه را فاکس کنن. خدا را شکر پس فردای همون روز بابام راهی تهران بودند
داستان بعدی مربوط به عکس پاسپورت بود. عکس 4*6 سایزی بود که حتی به گوش عکاس های پاریس هم نخورده بود. گوششون که سهله، با هیچ کدام از دوربین هاشون هم امکان گرفتن چنین عکسی نداشتند. دو روز بعدی این زندگی در خیابان های پاریس به دنبال عکاسی که عکس 4*6 بگیره گذشت. توفیقی اجباری برای شناخت کوچه پس کوچه های این شهر بی همتا.اتفاقات جالبی هم در این حین میافتاد. یکبار در یک عکاسی قدیمی و غبار گرفته در محله شتله یکی از مرکزی ترین حله های پاریس، عکاسی پیدا کردم که گفت عکس 4*5 میگیره. خانومی حدود 33-34 ساله. طبق معمول همه عکاس ها پرسید واسه کدوم سفارت می خوام چون ظاهران عجیب تر از سفارت ایران، سفارت امریکاست که عکس 5*5 میخوان. وقتی با دوربین قدیمیه قبار گرفتش که حتی سه پایه هم نداشت ، عکس J’espère que mes yeux ne sont pas fermés: .را گرفت گفتم

جواب گرفتم : نه چشماتون بسته نبود!!! شاید چند ثانیه ای طول کشید تا جا بخورم و بفهمهم که طرف ایرانیه. نیم ساعتی اونجا بودم تا دو سری عکس گرفت که از بس تاریک بودند خودش روش نشد همه پولش را بگیره . عکس گرفتن های مشابه با کت عاریه ای در گوشه و کنار پاریس ادامه داشت اما هیچ کدوم به درد نمی خوردند. نهایتا از سایت سفارت امریکا در پاریس آدرس چند عکاسی پیدا کردم که عکس با سایزای عجیب غریب میگرفند. عصر دو شنبه قبل از قرار سفارت رفتم سراغ یکی از آنها. عکسی گرفت با قیمت رویایش. اما مهم نبود. گفت عکس فردا عصر آماده میشه. من که به خیال بقیه عکاسی ها بودم جا خوردم و گفنم من فردا صبح قرار دارم توی سفارت. قبول کرد که اون شب عکس را تحویل بده. گشتی در محله ناسیون پاریس زدم تا عکس آماده بشه. افتضاح تر از این نمی شداما مهم نبود چون 4*6 بود. فردای اون روز راس ساعت 9 خودم راگذاشتم در سفارت. دم در چشمام داشت در میومد. قفل و زنجیر به در و دختر ایرانی که با قیافه نا امید برمیگشت شستم را خبر دار کرد. به من که رسید گفت : تعطیله ، تولد حضرت علی
... عیدم مبارک

2006-07-23T14:03:00.000+02:00

با خودم می اندیشم که شاید بهترین دوران زندگی من همین لحظه ها باشد که تنها در اتاق زیر شیروانیم در یکی از نا شناخته ترین روستاهای این کشور در حال سپری کردن یک روز تعطیل هستم. می شود لحظه ای چشم را روی هم گذاشت و در سالگرد ورودم به این مملکت نگاهی به این یک سال انداخت. می شود فهمید که یک سال چقدر می تواند طولانی باشد که صدها اتفاق بتوانند پیش بیایند در عین حال که مثل لحظه ای گذشته است. شاید یک سال در مقابل عمر هایی که دیگران در این چنین شرایطی می گذرانند ، قابل صرفه نظر باشد ، اما سرشار از دستاورد ها و از دست رفته هاست. نمی دانم چرا حس میکنم اینجا دامنه آدمها خیلی گسترده تر است. شاید در کشور خودم هرگز اینطور نباشد. اینجا خوبی هایی دیدم که هرگز از مردم مهربان دیار خودم ندیدم. در عین حال که شاید بدی هایی هم هست که به ذهن مردم ما هم نمی رسد. اما ترجیح میدهم در مورد میانگین نهایی حرفی نزنم
امروز باز برای چندمین بار خودم را در میان یک بازارچه خیابانی دیدم، مردمی که برای فروش لوازم دست دوم زندگی آمده بودند. شاید هم دست هفتم ،هشتم! خیلی برایم عجیب بود که چطور بعضی ها روشون میشه واسه فروختن همچنین چیز هایی بیان. از موتور سیکلت گرفته تا دندون پدر بزرگی که در سن 6 سالگی افتاده و او به امید برآورده شدن آرزو هایش ، شبها زیر بالشش گذاشته و خوابیده! حالا نتیجه ها و نبیره هایش برای فروشش آمده اند. یا چاقو هایی که کاملا زنگ زده اند اما همیشه در ست های کامل 6 تایی با جعبه اوریجینال.در این میان حجم کتاب و فیلم قابل ملاحظه است. شاید کتابها تنها چیزهایی باشند که من می توانم لمس کنم، هرچند علاقه خاصی به خریدن ندارم. در حال عبورم یک اطلس بزرگ جهان را میبینم. نزدیک میروم که نگاه کنم. اما جلد کتاب دیگری نظرم را جلب میکند. عکس صورت زنی که به جز چشمانش، بقیه پوشیده شده. از چشمانش شرقی اش شستم خبر دار می شود. اسم کتاب را

: که نگاه می کنم، مطمئن می شوم

JAMAIS sans ma fille

. بی درنگ از فروشنده قیمت را میپرسم و کتاب را میخرم قبل از اینکه دیگری به ذهنش خطور کند که آن را بردارد و حتی نوشته پشت جلد آن را بخواند. کتابهایی که از صفحه اول شروع به تحقیرو فحش دادن به فرهنگ و زندگی ما هستند. از اینکه میبینم کتاب خوانده شده ناراحت می شوم. تا به کی میبایست ما در دنیا و بین مردم جهان به خاطر آثاری این چنینی محجور باشیم و به چشم وحشی دیده شویم؟ چرا ما مردم پر مدعا، تلاش نمی کنیم به دیگر جهانیان بفهمانیم که پشت این همه ادعا چیست؟ چه تاریخی داشته ایم؟ تا آنجایی که از بین هر 20 نفری که میبینی، 19 تاشون ما ایرانیان را عرب میدانند و زبانمان را عرب، تنها چون مسلمان هستیم. روزی چند بار باید فریاد بزنیم که ما اگر هزار و دویست سال است که مسلمان شده ایم اما بیش از سه هزار سال است که"فارس" هستیم. اما مگر من یک نفر با چند نفر برخورد دارم؟ تازه همه اش با یک برنامه مستندی از تلویزیون پخش می شود ، با هیچ یکی می شود. مدت هاست که سر در گریبان کرده ایم، چشم از جهان بسته ایم و پر مدعا به همه جهان بد و بی راه می گوئیم. باور کنیم که مردم جهان خیلی منتظرند ببینند پشت این همه ادعا چیست. اما در آن لحطه ای که زنان ما به دنبال حق طلاق خود هستند و همجنس بازان به دنبال حقوق عجیب و غریب خود(حقوقی که در کشوری با این همه ادعای آزادی 5 سال است به رسمیت شناخته شده اند) و روزنامه نگارانمان در خارج از کشور به خاطر اینکه بر ضد نظاممان حرف زده اند، جایزه میگیرند، دوربین های همین تلویزیون ها در حال ساخت برنامه های مستند خود هستند تا باز هم ما را وحشی تر نشان دهند. باز جمله قدیمی خودم: "من عاشق ایرانم، اما ایرانی

2006-07-17T00:59:00.000+02:00

عینکم را که به چشمانم میگذارم، ترکیب خورشید تابستانی با شیشه های تیره عینک رنگ نارنجی مایل به قهوه ای رنگی بوجود می آورد که به جای به یاد آوردن تمام خوشی ها و خوش گذرانی های 3 روز قبل ، تنها یک ساعت نهایی یک سفر، در اتومبیل یه همجنس باز که دست تو را در دست دارد و آن را نوازش میکند و از تو می خواهد که به خانه ات بیاید و هیچ تلاشی نمی کند که وحشت و نفرت و چندش را در چشمان پشت عینک تو ببیند، به یادم می آورد. و تنها خدا میداند که چگونه چنین داستانی پایان می یابد و نتیجه آن چند کیلومتر پیاده روی است

... ادلی!!! کوناه ترین شب سال

2006-06-23T01:19:00.000+02:00

طبق عادت همیشگی به یه تک آهنگ گیر دادم، اما هر چی فکر میکنم نمی دونم چی شده که امشب هوس صدای اصفهانی کردم...ستاره غریب از آلبوم برکتش...سوز صداش به حال این مدتم میخوره...کاش دیشب این آهنگرا پیدا کرده بودم، خدا هرگز دیشب را واسم تکرار نکنه...نمی دونی معصومه ام! ساعت 12 بود، چند ساعتی میشد که برگشته بودیم...آخه همونطور که میدونی دیروز روز اول تابستون بود و اینجا این روز ، روز موسیقی نام گرفته! تو این روز از عصر هر کس تعداد جلسات کلاس موسیقیش از 2 بیشتر بوده سازشو بر میداره و میاد بیرون از خونه. اون عده ای هم که مثل من ، جز سوت زدن هیچ صدای هارمونیک دیگه ای نمی تونن ایجاد کنن میان تا از موسیقی دیگران مستفیض بشن! من هم به اصرار ماکسیم باهاشون رفتم! 5 نفر بودیم با امیلی و تارا و سسیل، .. هر چه به ماکسیم گفتم من تو این شرایط نمی تونم بیام، من آمادگی روحیشو ندارم ، من اگه بیام بقیه هم وقتی قیافه منو میبینن نمی تونن کیف کنن. که میگفت تو این شرایطه که باید بزنی بیرون ، فکر میکنی اگه تو اتاقت بمونی چیزی حل میشه؟ ولی آخه اصلا حالم خوب نبود... از یه طرف ناراحت بودم از یه طرف نگران پاسخ آخرین احتمال که قرار بود فرداش بهم برسه...هر طور بود اون شب هم تمام شد و برگشتیم خوابگاه و هر کس رفت به اتاقش...بر عکس شبای قبل بدون اینکه برم اتاق ماکسیم مستقیم اومدم اتاق خودم...نمی دونم یه یک ساعتی چه کار کردم ، حتی حالا که فکر میکنم میبینم دیشب حتی شام هم نخوردم که البته چیز غریبی نیست از من! اما معصومم داشتم می ترکیدم... مسنجرم را باز کردم ، انگار خدا دنیا را بهم داده بود که ماکسیم آن لاین بود... براش نوشتم خوبی؟ کار میکنی؟ ...دیگه خودمم روم نمی شد باهاش حرف از این غم و غصه هام بزنم... اونم واسه یه موجود شادی مثل اون... واسش شدم آینه دق!!!...بهش همینها را گفتم... گفتم هنوز لباسمم عوض نکردم...حتی نمازم نخوندم...شروع کرد به شوخی کردن، اما من اصلا تو مودش نبودم ، در حین حرفاش شب بخیر بهش گفتم اما نیاز داشتم که باهاش حرف بزنم، به عنوان تنها دوستم که در جریان کامل قضایا بوده ...
...
....
.....
......

Maxime (22/06/2006 01:14:19): et sinon avant tu disais quoi ?
Iman (22/06/2006 01:14:42): rien...
Iman (22/06/2006 01:15:10): bonne nuit...
Maxime (22/06/2006 01:15:20): aaaah arête !
Maxime (22/06/2006 01:15:38): j'ai pas le courage de venir jusqu'à te chambre pour te secouer, mais je devrais !!
Iman (22/06/2006 01:16:54): ce soir est vraiment horrible...

ولی با این حال چند لحظه بعد صدای در.... رمز همیشگیمون بود... مثل اینکه تن در را می خاروند!!! وای خدایا چقدر این بشر مهربونه... در را باز کردم و تکیه دادم به دیوار... سرم را به دیوار گذاشتم ... چند ثانیه ای فقط تو چشمام زل زد... خندیدم اما خنده ای که صداش صدای گریه بود... تو چشمام پر از اشک شد... ماکسیم به طرفم اومد و بغلم کرد پدر خودمو لبم را در آوردم تا گریم صدا دار نشه... این همه مهربونی اینجا، این طرف دنیا...
وای معصومه ، معصومه ، معصومه....
طولانی ترین روز سال برای من خیلی روشن نبود...

نمیدانم چه میخواهم بگویم

زبانم در دهانِِِِ باز بسته است

در تنگ قفس باز است وافسوس

که بال مرغ آوازم شکسته است

نمیدانم چه میخواهم بگویم

غمی در استخوانم می گدازد

خیال نا شناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم گَه می نوازد

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج وگمراه

چو روح خوابگردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردیست خونبار

که همچون گریه میگیرد گلویم

غمی آشفته دردی گریه آلود

نمیدانم چه می خواهم بگویم

2006-06-20T04:00:00.000+02:00

دوستی برایم میل زده بود که زندگی در خارج از کشور چگونه است؟ به او جواب دادم اگر از کشور میخواهی خارج شوی برای اینکه در ایران مشروب سخت تر از اینجا گیر می آید یا برای اینکه سرت در تابستان زیر اون روسری که امروز ازش جز یه تور 25 گرمی چیزی باقی نمونده ، پخت میکنه ، اینجا واست خوبه اما اگه میخوای ایرانی بمونی ، یکم سختی داره واست. جواب داده بود: آخه میدونید ، اکثر کسانی که رفتن خارج و برگشتن وقتی پای حرفشون میشینی ، میبینی چیزی که بیشتر از همه آزارشون میده اینه که کسی قدرشونو نمی دونه، نه دولت و نه ملت
باز هم بحث ایرانی علیه ایرانی، جالب اینجاست که در ادامه این ایمیل در مورد دکتر حسابی صحبت شده و اینکه بعد از برگشتنش چه مشکلاتی داشته و برای شاید تصدیق این حرف ها عکس های همین اجتماع های مسالمت آمیزکذائی زنان را واسم فرستاده بود. دلم می خواست بهش بگم اولا هر کسی که خارج رفته و میره دکتر حسابی نیست... خیلی ها چون نتونستن وارد دانشگاه خودمون بشن سر از دانشگاه های خارج و حتی دانشگاه های در پیت دوبی و ارمنستان و اکراین در آوردن که مدارکشون مورد تائید وزارت علوم هم نیست. پس هر خارج رفته ای ارزش قدر دونستن نداره . در ثانی زمانی که دکتر حسابی از مملکت میرفت هم از این عکس ها بود اما او به خاطر این عکس ها خارج نشد کما اینکه وقتی برگشت عکسهای خیلی بدتری بود...اما دکتر حسابی از معدود ایرانی هائی بود که ایران را دوست داشت نه مثل دوستانی که تو پروفایل اورکاتشون پرچم شیر و خورشید ایران را گذاشتن به اسم عاشق ایران . اما ایرانی که به عقب برگردد و باز شاه بر سر آن بیاید. ایران مظلوم ترین کشور دنیاست به خاطر ایرانی

من از کدام دنیام ؟؟؟

2006-06-10T11:43:00.000+02:00

ساعت دو بعد از ظهر
لب پل، پاهای آویزون ، نفس، صدای پرنده ، انعکاس نور روی تن درختها، آرامش، نیمکت،خیال، نرم

ساعت دوازده شب
جنون، فریاد، موسیقی بی معنی با بلند ترین صدای ممکن، بوی الکل، بوی ماریجوانا، وحشی، تاریک، زمین پوشیده از بطری، جیغ، مست، حدود قرمز شکسته شده
من از کدام دنیام؟
...چرا تو دنیای شب بیشتر از دو هزار نفر بود و تو دنیای روز

... با معصومه

2006-05-29T11:02:00.000+02:00

معصومه نازنینم سلام
تو رو خدا بهم بد و بیراه نگو
میدونم خیلی وقته که سراغت نیومدم اما از ترس اینکه چشمم به نوشته های قبلی بیفته و تمام اون خاطرات قشنگ واسم زنده بشن نتونستم سر بزنم
اما امشب اوضاع فرق میکنه... باز دلم یه جوراییه... باز چندتایی شعر خوندمو ریختم به هم... باز هر "تو" تو هر شعری دلم را آتیش میزد و به یاد تو می انداخت... تویی که از تمام وجودت تنها اسمت را به من دادی، توئی که قوله اومدنت قوت دهنده لحظه های تنهائی و سختیه

2006-04-23T20:47:00.000+02:00

... معصومه نازنینم سلام
از پنجره که بیرون و نگاه میکنم فقط ابر میبینم... معصومه خیلی نگرانم، استرس دارم...قلبم تند تند میزنه...معصومه من که میدونم در اثر هواپیما نیست که...بار اولم که نیست...آخه خیلی وقتم نیست که از ایران دور بودم...دیروز شده نه ماه...مردم نه سال نه سال میرن و بر نمی گردن...دل تو دلم نیست...آروم ندارم...سه ماهه دارم لحظه شماری میکنم واسه این روز، سه ماهه بلیط رزرو کردم...هر شب خواب لحظاتی که تا چند ساعت دیگه میرسن را میدیدم...ولی چرا؟ چرا؟ چرا الآن دلم نمی خواد این چند ساعت بگذره؟ یعنی نگران تموم شدن این رویام؟ دل تو دلم نیست...تپش قلب دارم...کاش کسی نمی اومد استقبالم...کاش دوستام از 28 روزه قبل میل های شمارش معکوس روزا رو نمی فرستادن....کاش از 52 ساعت قبل ساعت شمار نمی فرستادن... حتما اگه الآن امکان داشت دقیقه شمار میفرستادن

...چرا احساس غربت می کنم؟ چرا میترسم؟ چرا از لحظه ای که توی فرودگاه اومدم بین ایرانی ها، از وقتی فارسی شنیدم

... معصومه! گفتن کمر بندا رو ببندیم...معصومه! من می ترسم
معصومم...دلم نمی خواد ساعتم رو عوض کنم! من که متعلق به این دنیا هستم که پیش رو دارم...معصومه من چرا اینطور شدم... از دیدن چهره خوشحال بابا ، از اینکه یه وقت مامان قربون صدقه بره،...من میترسم
معصومه، من دلم میخواد گریه کنم، راستش دارم این کارو میکنم...نمی دونی چقدر دلم واسه اون شیمایی که همیشه واسه من کوچولو بود ولی حالا دیگه دانشجو شده ، تنگ شده... اما از اونم میترسممعصومه داریم با سرعت میریم طرف شب... آخه به سمت شرق داریم پرواز میکنیم

! چرا این آدما همشون با من فرق میکنن؟ بیشتر از اونقدری که گیلبرتو! اونی که از نقطه مقابل من به این دنیا اومده

چقدر تو این یه تیکه هواپیما آدما مختلفن... چقدر راحت فرق اونائی که از ایران میان و اونائی که به ایران برمیگردن مشخصه! از تو فرودگاه یه مجله خریدم...روش عکس احمدی نژاد بود...اون چند تا ایرانی که باهام بودن شروع کردن به فحش بد بیراه گفتن...تو هواپیما مهماندار مجله را که روی صندلی کنارم که خالی بود گذاشته بودم دیدو پرسید: "چی گفتن آقای احمدی نژاد؟" ، واسش تیتر مجله را ترجمه کردم : "احمدی نژاد، مردی که دنیا را به لرزه در می آورد!" گفت : "آفرین، آخه میدونید ،انرژی اتمی حق مسلم ماست!" .تو دلم گفتم .....رو بهش کردم و گفتم :" ولی متاسفانه توی مجله چیزای خوبی ننوشته..."...رو مونیتور میبینم که روی خاک ترکیه

هستیم...زمان باقی مانده تا مقصد: 1:31

جمعه 21 آوریل 2006

2006-04-16T10:48:00.000+02:00

معصومه نازنینم سلام؛
. باز میدونی که هر جا که باشم میام سراغ خودت
امشب باز یه دفعه ای دلم گرفت،باز دلم هواتو گرفته، آخه داشتم نوشته های حسین پناهی را می خوندم، می دونی که همیشه عجیب نوشته، همش دنبال تو میگشتم تو نوشته هاش، هر جا توئی بود یعنی تو برای من!راستی معصومه اه ، تنها 5 روز دیگر باقی مانده، باور می کنی! نمی دانی چطور در پوست خودم نمی گنجم. هر چه باشد به تو نزدیکتر می شوم. اما خیال نکنم آنقدر نزدیک باشم که اگر فریاد بزنم "بیا" به سویم بشتابی.... خانومیه من، دلم واست پر میزنه

... غم آزادی

2006-03-31T22:47:00.000+02:00

چشم مخصوص تماشاست ،اگر بگذارند
و تماشای تو زیباست ،اگر بگذارند
سند عقل مشاعی است، همه میدانند
عشق اما فقط از ماست ، اگر بگذارند
من از اظهار نظرهای دلم فهمیدم
عشق هم صاحب فتواست، اگر بگذارند
غضب آلوده نگاهم مکنید ای یاران
دل من مال شما هاست ،اگر بگذارند
دل من،این همه بیهوده مگرد
!!! خانه دوست همین جاست، اگر بگذارند

2006-03-29T09:39:00.000+02:00

... معصومه، معصومه، مصومه زیبای من

. نمی دانی چقدر تنهائیم لحظه رخ نمائی ات را فریاد میزند، گوئی دیگر طاقت ندارد. گوئی دیگر این خلاء نبودنت بیداد می کند
تو را در دیگری پنداشتم ، و چون تو لیلای منی، من مجنونت شدم، اما این بار قائله گونه ای دیگر بود. می بایست که من مجنون میشدم ، از جنون جان می دادم تا به ظاهر لیلا، جنون مرا باور کند تا شاید به صرافت افتد و به یاد آورد دوست داشتن را...این گونه بود که روزی یافتم که او، تو نیستی. چرا که لازم نیست من عاشق تو شوم تا تو عشق مرا در قلب خود بپرورانی که ما برای هم آفریده شده ایم، از یک جنس، در قالب های نا همشکل. اما اینجا بر خلاف روال عادی، هرگز قالب شکل دهنده محتوی نیست که حتی عکس آن هم صادق نیست. و اینگونه است که تو برای من زیباترینی که من محتوایی میبینم که از چشم دیگران مخفی داشته ای.

! معصومه من
روز ها و شب ها خسته و تکراری میگذرند و من هر لحظه به دل بی انگیزه ام نوید تو را می دهم و خدا را شکر که تو را برای منی آفرید که اگر چه امروز جز نبودت را ندارم که فردایی می آید که چون تو را دارم، همه چیز دارم

2006-03-14T02:34:00.000+01:00

پیکر تراش پیرم و با تیشه خیال
یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده ام
تا در نگین چشم تو، نقش هوس نهم
ناز هزار چشم سیه را، خریده ام
بر قامتت که وسوسه شستشو در اوست
پاشیده ام شراب کف آلود ماه را
تا از گزند چشم بدت ایمنی دهم
دزدیده ام ز چشم حسودان ، نگاه را
تا پیچ و تاب قد تو را دلنشین کنم
دست از سر نیاز به هر سو گشوده ام
از هر زنی ، تراش تنی وام کرده ام
از هر قدی، کرشمه رقصی ربوده ام

اما تو چون بتی که به بت ساز ننگرد
در پیش پای خویش به پایم فکنده ای
مست از می غروری و دور از غم منی
گوئی دل از کسی که تو را ساخت ، کنده ای

هشدار ! زانکه در پس این پرده نیاز
آن بت تراش بلهوس چشم بسته ام
... یک شب که خشم عشق تو دیوانه ام کند
! بینند سایه ها که تو را هم شکسته ام

... برای من

2006-02-23T05:51:00.000+01:00

... دلا خو کن به تنهائی

. که از تن ها بلا خیزد

... عاشورا

2006-02-09T09:54:00.000+01:00

، عاشورا ... معنای سمبلگونه همان عشقی است
... که هر معشوقی از عاشقش طلب می کند
،... و افتخار تقدیم خود به معشوق

... "افتخار"ذبح اله
آنچه که اعلی ترین معشوق
، روزی از اسماعیل ابراهیم گرفت
. تا در عاشورائی ، به پسران علی هبه کند
، و اینگونه است که هر جا که باشی
... آفتاب ظهرعشق عاشورا سوزنده تر است

... فال حافظ

2005-12-12T21:21:00.000+01:00

گر ازین منزل ویران به سوی خانه روم

دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم

نذر کردم که هم از راه به می خانه روم

تا بگویم که چه کشف ام شد ازین سیر و سلوک

به در صومعه با بربط و پیمانه روم

آشنایان ره عشق گرم خون بخورند

ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم

بعد ازین دست من و زلف چو زنجیر نگار

چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گر ببینم خم ابروی چو محراب اش باز

سجده ی شکر کنم وز پی شکرانه روم

خرم آن دم که چو حافظ به تولای وزیر

سرخوش از می کده با دوست به کاشانه روم

... نقطه عطف

2005-12-06T18:25:00.000+01:00

، هنگامی که صدای بهم خوردن در پشت سرش
، آوارهای فروریخته دلم را شخم زد
...، دانستم که رفتن را باید فهمید
. باید باور کرد
. و باید آنقدر رفتنش را فریاد بزنم ، تا دل مبهوتم باور کند

... مسافر من پر کشید
. چون کلبه ام آنقدر کوچک بود ، که او را خفه می کرد
، و برای دلباخته کلبه
... یک عمر برای سیراب شدن کافی نیست، که یک شب برای مردن کافیست
. مسافر من ، چند لحظه ای بیش مرا تحمل نکرد
. و عمری است که من هر شب میمیرم
.
.
" . مسافر من هرگز بلیط برگشتی نگرفت "

Entry for December 06, 2005

One of these days ...

2005-12-05T21:57:00.000+01:00

One of these days
I would find my way
To the sun
Thtouth the black smoke
covered the wonderland

one of these days
a song will be written on the walls
smilling to us
making us restlessly drunk

One of these days
I would smile to
The injuries breathing in my heart
To the ones vanished and gone
To the footsteps left in my mind
To the brokken mirrors

One of these days
I would fly high
High above my heart
Far away from my eyes
Out of my feelings

One of these days
I would belive
To be
To dance
to live as a song
to bring you the rose

One of these days
I would go
Leaving my dreams
Leaving my footsteps
Liviving my heart

One of these days
I go… .

... اونکه هر لحظه تو چشمای تو شكست ، تصویر من بود

2005-12-05T19:29:00.000+01:00

نگه دگر به سوي من چه ميكني؟

چو در بر رقيب من نشسته اي

به حيرتم كه بعد از آن فربيها

تو هم پي فريب من نشسته اي

به چشم خويش ديدم آن شب اي خدا

كه جام خود به جام ديگري زدي

چو فال حافظ آن ميانه باز شد

تو فال خود به نام ديگري زدي

برو ... برو ... به سوي او مرا چه غم

تو آفتابي ... او زمين ... من آسمان

بر او بتاب ز آنكه من نشسته ام

به ناز روي شانه ستارگان

بر او بتاب ز آنكه گريه ميكند

در اين ميانه قلب من به حال او

كمال عشق باشد اين گذشتها

دل تو مال من تن تو مال او

تو كه مرا به پرده ها كشيده اي

چگونه ره نبرده اي به راز من ؟

گذشتم از تن تو زانكه در جهان تني نبود

مقصد نياز من

اگر بسويت اين چنين دويده ام

به عشق عاشقم نه بر وصال تو

به ظلمت شبان بي فروغ من

خيال عشق خوشتر از خيالتو

كنون كه در كنار او نشسته اي

تو و شراب و دولت وصال او

گذشته رفت و آن افسانه كهنه شد

تن تو ماند و عشق بي زوال او

2005-11-23T13:40:00.000+01:00

... وگاه به یاد می آورم
گاه به یاد می آورم اولین روزی که زیر باران با تو در کنار رودخانه قدم زدم و تو ازمن آدامس می خواستی و من نداشتم
...گاه به یاد می آورم تمام لحظه های زیبای با هم بودنمان را
...گاه به یاد می آورم دستان زیبایت و گرمای دل نشین آنها را
...گاه به یاد می آورم کوچه های باریک با هم بودنمان را
کوچه هائی که تمام ساکنانش ترکیب بوی عطرمرا وتو را می دانستند و شاید من و تو را دیگر شناخته بودند
...کوچه هائی نه خیلی دور تر از خانه من و خانه تو
گاه به یاد می آورم خیابان خودمان که نه باریک بود و نه سکنه ای داشت
خودمان بودیم و خودمان ... آنجائی که باد بوی عطر های ما را می برد
...گاه به یاد می آورم بوسه آخرین خداحافظی ام بر پیشانی ات را

... گاه فراموش می کنم که
.گاه فراموش می کنم که آفتابت از سرزمین من غروب کرده است
.گاه فراموش می کنم که دیگر حضورت از لحظه های من پر کشیده است
.گاه فراموش می کنم که روزی از تو شنیدم که از من متنفری
...گاه فراموش می کنم که هرگز مرا دوست نداشته ای
گاه فراموش می کنم لحظه های انتظار اما بی حاصل در همان کوچه های نه دور از خانه تو
گاه فراموش می کنم لحظه هائی که به عشق دیدن روی تو حتی برای لحظه ای
حتی برای یک دست تکان دادن از پشت پنجره در سرما
.وگاه فراموش می کنم سردی تو که روی برف های گل آلود را سپید می کرد
.
.
... و آنگاه بدون آنکه بدانم بر من چه می گذرد
ناخود آگاه بازوانم را به پهنای شانه هایت می گشایم تا حجم گرمت را دربر بگیرم و از تو پر شوم
.
.
" راستی دیشب خوابت را دیدم "
.
... می خواهم که بازوانم را به دور شانه هایت حلقه بزنم
.
"در آغوش " دیگری" بودی "
.
.دستانم به سینه خودم می رسند

...هنوز هم جایت در خانه ام خالیست

2005-11-18T19:38:00.000+01:00

کاش ماه می دانست از میان این همه ستاره
...
.فقط یکی مشتریست

2005-11-15T23:18:00.000+01:00

تماشای غروب همیشه زیبا بوده
چون غربتی دارد
که فقط درغربت می شود تجربه اش کرد
ولی همه دوستش دارند
چون می دانند فردا صبح
گرمای حضور خورشید را
باز روی پوستشان حس خواهند کرد
ولی من در غربت
آخرین غروب آفتابم را در مقابل دیدگانم دیدم
...
و او از سرزمین من غروب کرد
تا شاید در فردا روز
بر دلتشنه دیگری گرمای محبت نشاند
و این برای انجماد دل من کافی بود
حالا ديگر من مانده ام و يک دنيا تاريکي

و من امروز سردم هرچندهنوز هم
برای تو و از گرمای توسبزم

...

2005-11-09T21:10:00.000+01:00

و چه دنیائی است دنیای اشک

تا به حال هیچ اندیشیده ای
که اشک
قطره ای با این ابعاد , در کمال زلالی
چه دنیائی در پشت خود پنهان دارد
... دفتری از ناگفته ها

[و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی]
تنها اشک مرا دیدی
وهرگز از یاد نمی برم
که چگونه با دستان مهربان و زیبایت
آن را از گونه های لرزان من برگرفتی
اما هرگز دفتر اشکهای مرا نخواندی
دفتری پر از آرزوهائی
که امروز همه چون رویاهایی دور شده اند
و آرزوی تحقق بر دل آنها مانده است
آنچه تو کردی در حقیقت
ورق زدن صفحه آخر این دفتر بود
بی آنکه دل نوشته های قبل از آن را بخوانی

اما عاشق وقتی اشک معشوق خود را می بیند
با او هم آهنگ می شود
چون عاشق دفتر اشک را از بر است
و اجازه می دهد
قطرات اشک به معراج خود برسند
و تا زمین پائین بیایند

امروز دیگر حتی نیستی تا بینی
لرزش دلم را برای لحظه ای در آغوش کشیدنت
و تقدیم بوسه ای از عصاره عشقم بر دستان زیبایت

و نیستی تا بینی
در این روز های خاکستری
هنگامی که بی تو زیر باران قدم میزنم
گونه هایم خیس تر از شانه هایمند

و روح من آنقدر فرسوده
که دیگر اشک هم بیابان آن را سیراب نمی کند

گاهی حتی شک میکنم که اگر روزی بازگردی
آیا باز هم روحی برای خالصانه تقدیم کردنت خواهم داشت

اما این را می دانم
که هنوز هم برای من مخاطب تمام نوشته های عاشقانه ای
حتی اگر از شنیدن ته مانده صدایم هم اجتناب کنی

.اما هنوز هم می نویسم به این امید که تو خواننده آن باشی

...از تماشای تابلوهای تکراری خسته نمی شویم

2005-11-02T10:03:00.000+01:00

من از هزاران بار ملاقات اعدام احساسم
و شنیدن صدای خرد شدن استخوان عشق زیر پای معشوق
دانستم که عشق تجربه آموز نیست و غرور در مقابلش به زانو در می آید

2005-10-19T00:39:00.000+02:00

...نميدانم چرا رفتی

!!! نميدانم چرا

! شايد خطا کردم و تو ... بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نميدانم کجا؟! تا کی؟! برای چه؟

... ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد

، و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت

تمام بالهايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتن تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

و من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد

... و بعد از رفتنت دريا چه بغضی کرد

! مي دانم تو نام مرا از ياد خواهی برد

... هنوز آشفته چشمان زيبای توام

... برگرد

ببين که سرنوشت من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

:کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت

تو هم در پاسخ اين بی وفاييها بگو

... در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاييزی ترين ويرانی يک دل

!!! ميان غصه ای از جنس بغض کوچک يک ابر

نميدانم چرا "شايد به رسم عادت" پروانگی مان
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهايت دعا کردم